Landenweb.nl

NEWFOUNDLAND EN LABRADOR
 

Basisgegevens
  Officiële
  landstaal
  Engels
  Hoofdstad  St. John's
  Oppervlakte  405.212 km²
  Inwoners  525.983
  (mei 2019)
  Munteenheid  Canadese dollar
  (CAD)
  Tijdsverschil  -4,5 (New Foundland) -5 (Labrador)
  Web  .ca
  Code.  CA-NL
  Tel.  +1

Populaire bestemmingen CANADA

AlbertaBritish columbiaManitoba
New brunswickNewfoundland en labradorNorthwest-territories
Nova scotiaNunavutOntario
Prince edward islandQuebecSaskatchewan
Yukon

Geografie en Landschap

Geografie

Tot de provincie Newfoundland behoort niet alleen het eiland Newfoundland (112.300 km2), maar ook het veel grotere Labrador (300.000 km2) op het vasteland. De afstand tussen het noordelijkste puntje van Labrador, Cape Chidley, en het zuidoostelijke deel van Newfoundland, Cape Pine, bedraagt ongeveer 1800 kilometer.

advertentie

Newfoundland Satellietfoto

Photo:Publiek domein

advertentie

Landschap

Newfoundland & Labrador is de meest oostelijke provincie van Canada met woeste open ruimten, hoge toppen en uitgestrekte landschappen. De provincie bestaat uit het eiland Newfoundland en het grotere gebied Labrador op het vasteland. De twee onderdelen worden gescheiden door de vijftien kilometer brede zeestraat Strait of Belle-Isle. De oppervlakte van deze provincie bedraagt iets meer dan 400.000 km2.

De 25.000 kilometer lange kust is rotsachtig met kliffen, fjorden en inhammen. In de zee naar het oosten en zuiden ligt het grote continentale plat Grand Banks, het rijkste visgebied ter wereld. Dit komt door de samensmelting van de koele Labrador-stroming en de warme Atlantische golfstroom. Het landschap van Newfoundland & Labrador bestaat uit semi-polaire toendra en gebergten in noordelijk Labrador tot prairies, lage bergen, dichte bossen en ruige rotspartijen langs de kusten in oostelijk New Foundland. Het centraal plateau is een gigantisch bosgebied, doorsneden door een aantal rivieren, waarvan de grootste de Humber, de Exploits en de Gander zijn. De hoogste punten, tot 814 meter boven de zeespiegel, liggen in het westelijke gedeelte van Newfoundland.

In het Gros Morne National Park, een Werelderfgoedgebied, liggen spectaculaire fjorden, hoge kliffen en watervallen. Het kustgebergte behoort tot de oudste ter wereld. De Long Range Mountains bestaan uit bergachtige toendra, bedekt met polaire alpenflora. Bij Shallow Bay langs de Green Gardens Trail liggen stranden en duinen.

De boomloze Torngat Mountains (oppervlakte 30.067 km2, lengte ca. 300 km) liggen voor 56% in Quebec en voor 44% in Labrador. Minder dan 1% is gelegen op Killiniq Island, Nunavut, en ca. 2% van de bergketen ligt volledig onder water. Hoogste punt is Mount Caubvick of Mont d'Ilberville (1652 m).

advertentie

Torngat Mountains, Newfoundland & Labrador

Photo:Paul Gierszewski in het publieke domein

De naam van het uitgestrekte schiereiland Labrador is afkomstig van de Portugees Corte Real, die het relatief vruchtbare gebied betitelde als 'terra de laborador'. Het vormt het uiterste noordoosten van het Noordamerikaanse continent, tussen de Hudsonbaai in het westen, Straat Hudson en de Ungavabaai in het noordoosten, en de Straat Belle Isle en de St.Lawrencebaai in het zuiden. Het grootste deel van het land bestaat uit een hoogvlakte, die 300-700 meter boven de zeespiegel ligt, met een gletsjerachtig reliëf en bezaaid met ontelbare meren. Het vormt een belangrijk onderdeel van het Canadese Schild.

Voor de kust, onder aan Newfoundland, liggen twee eilandjes die toebehoren aan Frankrijk, St. Pierre en Miquelon. Het zijn de laatste resten van het Franse imperium in Noord-Amerika. Er wonen ca. 6000 mensen die één afgevaardigde in het Franse Parlement hebben.

Klimaat en Weer

Newfoundland & Labrador kennen een gevarieerd klimaat, hoewel het klimaat over het algemeen kouder is dan in de andere provincies aan de oostkust. Newfoundland heeft een gematigd zeeklimaat terwijl Labrador een koud en droog landklimaat heeft. De oost- en zuidkust van Newfoundland zijn vaak mistig. De gewone mist in Newfoundland is vaak zo zwaar, dat ondanks een krachtige wind de mist blijft hangen. Een ander mistfenomeen is de zogenaamde arctische zeerook, oververzadigde koude lucht waarbij condensatie optreedt. Deze mistlaag kan een dikte van enkele meters bereiken en komt heel vaak voor. Mist bij zeer lage temperaturen wordt ijsmist genoemd.

Ondanks de ligging aan zee kan het weer in de winter van dag tot dag sterk verschillen. Felle koude-invallen wisselen korte dooiperiodes af, en dit gaat meestal gepaard met zware sneeuwval (tientallen centimeters in korte tijd), ijzel en een harde wind, vaak zelfs sneeuwstormen of blizzards. Er valt jaarlijks bijna twee keer zoveel neerslag als in Nederland, in het kustgebied van Newfoundland vaak in de vorm van ijzel. IJzelrampen zijn in Newfoundland geen uitzondering. IJzel met harde wind wordt wel ‘ice-storm’ genoemd.

De gemiddelde zomertemperaturen in Newfoundland liggen tussen de 15 en 22°C, de gemiddelde wintertemperaturen van -5 tot 0°C, met af en toe uitschieters naar boven. De gemiddelde zomertemperaturen in Labrador liggen tussen 10 en 15°C, de gemiddelde wintertemperaturen tussen -10 en -25°C. In februari is de gemiddelde minimumtemperatuur -8,7°C en de maximumtemperatuur -1,4°C.

Planten en dieren

Aan het zuidelijke eind van de Avalon Peninsula ligt Cape St. Mary’s Ecological Reserve, de enige broedkolonie van zeevogels in de provincie, waar onder andere ca. 8000 jan-van-gents nestelen. Op de eilanden van het Witless Bay Ecological Reserve leven talloze meeuwen, alken, zeekoeten, drieteenmeeuwen en vooral veel papegaaiduikers, een van de symbolen van Newfoundland.

In de wildernis van Wets-Labrador leven de 700.000 kariboes van de George River-kudde.

In de uitgestrekte naaldbossen leven pelsdieren als de vos, de nerts, de bever, de eekhoorn en de otter, maar ook lynxen, elanden en zwarte beren. De rivieren zitten vol zalm en forel.

In het Terra Nova National Park komen 350 plantensoorten voor, waaronder diverse zeldzame moerasorchideeën.

In het Gros Morne National Park ligt een smalle vlakte met gemengd bos en moeras waar orchideeën en bekerplanten, de provinciale bloem van Newfoundland, bloeien.

Geschiedenis

De eerste Europeanen waarvan bekend is dat zij de Noord-Amerikaanse kusten bereikte waren Vikingen uit voornamelijk Noorwegen. In 982 ontdekte Erik de Roode Groenland en vestigde de Vikingen daar diverse nederzettingen. Van daaruit bereikten zij enkele jaren later de kust van Noord-Amerika. Eén van de nederzettingen die stichtte was L'Anse aux Meadows op het huidige Newfoundland.

Deze nederzettingen waren van vrij korte duur en tot de ontdekkingsreizen van Christoffel Columbus was de kennis in Europa over de Nieuwe Wereld verdwenen, of alleen in enkele legenden bekend. In 1497 herontdekte John Cabot waarschijnlijk Newfoundland. In opdracht van koning Hendrik VII voer hij met achttien man op de Matthew naar het westen om een vaarroute naar Azië te vinden. Te Newfoundland vond hij sporen van mensen, maar hij ontmoette geen indianen. Engeland was destijds niet bij machte om het gebied te koloniseren, terwijl de Spanjaarden en Portugezen zich op zuidelijkere streken richtten. Het zou nog 75 jaar duren voordat Europeanen zich er permanent zouden vestigen[2] en het zou nog tot laat in de achttiende eeuw duren voordat er nederzettingen van betekenis in wat nu Newfoundland en Labrador is ontstonden. Korte tijd na de ontdekking door Cabot begonnen vissers al wel de visrijke wateren nabij Newfoundland te exploiteren. Intussen werd het gebied en de wateren eromheen verkend door ontdekkingsreizigers als Giovanni da Verrazano en Jacques Cartier.

Na de Franse nederlaag in de Franse en Indiaanse oorlog in 1763 werd langzaam maar zeker het gebied meer en meer verkend door de Britten. Vanaf de jaren 1830 werd het achterland van Labrador verkend en in kaart gebracht. Newfoundland werd pas in 1822 voor het eerst te voet overgestoken en pas in de tweede helft van de 19e geheel in kaart gebracht.

Gedurende lange tijd nadat Canada in 1867 gevormd werd, bleef Newfoundland een Engelse kolonie. In 1854 verkreeg het gebied intern zelfbestuur. In 1869 wees de bevolking in een referendum vereniging met Canada af. In 1907 werd de kolonie een dominion van het Britse Rijk en in 1934 gaf Newfoundland vrijwillig het zelfbestuur op en kwam opnieuw onder directe controle van Londen te staan. Na twee referenda in 1948 stemde een zeer kleine meerderheid van de Newfoundlanders in met vereniging, waarna Newfoundland op 31 maart 1949 toetrad tot de Confederatie als de tiende provincie, onder de naam"Newfoundland". In 2001 werd de naam van de provincie officieel gewijzigd in"Newfoundland en Labrador".

Zie verder ook de geschiedenis van Canada op Landenweb.

Bevolking

De provincie telt ongeveer 514.536 inwoners (Census 2011) waarvan zo'n 95% op het eiland Newfoundland woont.

Taal

Van de inwoners van Newfoundland en Labrador spreekt 98,5% Engels als moederstaal. Het is een eigen dialect, het Newfoundland English. Het eigen Franse dialect is nagenoeg uitgestorven.

Canada kent twee officiële talen, Engels en Frans. Frans is de moedertaal van 24% van de bevolking, Engels van 63% van de bevolking.

Canadezen hebben hun eigen kenmerkende accent, maar het geschreven Canadees-Engels lijkt erg veel op het Engels in Engeland. Buiten Québec hebben steeds minder mensen Frans als moedertaal, en hoewel er nog Franstalige gemeenschappen voorkomen in de maritieme provincies, Manitoba en Ontario, is de taal in sommige gebieden sterk beïnvloed door het Engels op het gebied van woorden en zinsbouw. Dit heeft geleid tot een voor een buitenstaander onbegrijpelijke mengtaal die ‘franglais’ wordt genoemd.

Op aandrang van de Franstaligen uit Québec besliste de Canadese federale regering in 1969 om heel Canada officieel tweetalig te maken.

Frans is de officiële taal in Québec, maar in de rest van Canada overheerst de Engelse taal. Het regeringscentrum Ottawa is tweetalig, want alle ambtenaren moeten zowel het Frans als het Engels beheersen.

Het Frans is in de loop der tijden sterk veranderd. Met name in de grote steden gebruiken de ‘Canadiens’ steeds meer anglicismen. Sommige woorden die in Frankrijk al verouderd zijn, worden hier nog wel gebruikt, zoals ‘charette’ voor kiepwagen en ‘fin-de-semaine’ in plaats van ‘le weekend’. Verder bestaat er een enorme variatie in het soort Frans dat er gesproken wordt. In de loop der tijd is in Québec een dialect ontstaan dat ‘Joual’ genoemd wordt:

Enkele uitdrukkingen uit het Joual:

Avoir l’air anglais = er vreemd uitzien

Heel veel = ben gros

Dollar = piastre

Centen = bidous

In de Yukon-territory in het noordwesten van Canada worden acht inheemse talen gesproken. Zeven daarvan zijn van de Athapaskische taalfamilie: Gwich’in, Han, Kaska, Northern Tutchone, Southern Tutchone, Tagish en Upper Tanana. Verder wordt er nog Tlingit gesproken, dat enigszins verwant is aan het Athapaskisch.

De inwoners van Newfoundland hebben een geheel eigen dialect met een ietwat Iers accent, maar met unieke woorden en uitdrukkingen:

Een bijzonder moeilijke opdracht = to have a noggin to scrape

Zonder zorgen = in a hobble

Hij stoort me = he is moidering my brains

Veel geluk = long may your big good jib draw

Het Inuktitut, de taal van de Inuit, is een levende taal en groeit nog steeds. Het is een wijdverbreide taal in het noorden van Canada, en Inuit uit het gehele arctische gebied kunnen elkaar verstaan. Dialecten en accenten variëren van regio tot regio, maar het Inuktitut is een op zichzelf staande taal.

Een van de eerste dingen die opvalt, is dat een woord met dezelfde betekenis op verschillende manieren gespeld wordt. Toen er ca. 100 jaar geleden een schrijfsysteem ontwikkeld werd, werden de woorden fonetisch opgeschreven, en die fonetische versies verschilden per regio.

Sinds de jaren zeventig van de vorige eeuw wordt er geprobeerd om een standaard-Inuktitut te ontwikkelen, maar dat gaat nog erg moeizaam.

De Engelse walvisvaarders brachten verschillende woorden mee die nog duidelijk als zodanig te herkennen zijn:

Tea – tii

Sugar – sukaq

Waistcoat – uasikuaq

Paper - paipaaq

Ander woorden en zinnen uit het Inuktitut:

Vader – ataata

Moeder – anaana

Zoon – irniq

Dochter – panik

Winter – ukiuq

Zomer – auja

De wind waait – anuraaqtuq

Mist - taktuk

Wind – anuri

Hoe is het met je? – Qanuipit?

Dank u – Qujannamiik

Help! – ikajunga!

Ja – ii

Nee – aaka of aagaa

De naam Canada is afgeleid van het Iroquis-indiaanse woord ‘kanata’, dat letterlijk ‘vestigingsplaats’ betekent.

In Canada worden meer dan 50 verschillende indianentalen en dialecten gesproken, die elk tot een van de tien basistaalgroepen behoren. De grootste daarvan is het Algonquin, gevolgd door het Athabasca, Iroquoi, Salish, Wakasha, Tsminschian, Sioux, Kootenai, Haida en Tlingit.

Veel plaatsnamen zijn van indiaanse afkomst:

Kelowna (British Columbia) = grizzlybeer

Kampoops (British Columbia) = kruispunt van waterwegen

Ucluelet (British Columbia) = mensen met een veilige haven

Saskatchewan = rivier met draaiende stroming

Manitoba = grote levenskracht

Winnipeg (Manitoba) = troebel, donker water

Québec = als de rivier wijder wordt

Lake Cowichan (British Columbia) = verwarmd door de zon

Takakaw (British Columbia) = het is prachtig

Yukon = groot water

Kluane (Yukon Territory) = plek met veel vis

Ontario = mooi water

Penetanguishene (Ontario) = plaats van het golvende witte zand

Ottawa (Ontario) = plaats voor kopen en verkopen

Toronto (Ontario) = ontmoetingsplaats

Gaspé (Québec) = waar het land eindigt

Godsdienst

In de 16de eeuw was de bevolking van Canada als gevolg van de immigratie van Fransen hoofdzakelijk rooms-katholiek. In 1759 kwam Canada in Britse handen, waarna de protestantse kerken uit Groot-Brittannië de gelegenheid kregen zich ook hier uit te breiden, en Canada geleidelijk aan meer protestants werd.

Canada herbergt vrijwel alle gezindten en levensbeschouwelijke groeperingen. Op dit moment is ca. 45% van de bevolking rooms-katholiek, met name de Franssprekenden, 18%% behoort tot de United Church of Canada, 12% tot de Anglican Church of Canada, 3% is presbyteriaans, 3% lutheraans en 2,5% baptist. Verder zijn te noemen de Reformed Church, waarbij zich vele Nederlands-hervormde immigranten aansloten, en de Christian Reformed Church, waarbij zich vele gereformeerden hebben aangesloten.

De katholieken van de Byzantijnse ritus - voornamelijk (afstammelingen van) geïmmigreerde Oekraïners (Roethenen) - hebben in Canada een eigen hiërarchie en eigen kloosters. Canada telt ruim 340.000 joodse inwoners en verder veel islamieten, boeddhisten en hindoes.

Canada bezit ook een Amish-gemeenschap in Ontario. De Amish of ammanieten zijn een afsplitsing van de christelijke mennonietengemeenschap die begin 16e eeuw in Europa gesticht werd. Ze werden vervolgd omdat ze weigerden de eed af te leggen of wapens te dragen. In de 17e eeuw splitste zich een nog strengere sekte af, die emigreerden naar Amerika en in 1799 naar Ontario.

Religie19811991
Niet-gelovigen7,4%13,0%
Boeddhisten0,2%0,6%
Katholieken47,3%45,7%
Protestanten41,2%36,2%
Oosters orthodoxen1,5%1,4%
Hindoes0,3%0,6%
Islamieten0,4%0,9%
Joden1,2%1,2%
Sikhs0,3%0,5%
Overige0,2%0,2%

Een van de mooiste kerken van Noord-Amerika is de katholieke Basilique Notre-Dame in Montréal. Het oorspronkelijke gebouw is 17e-eeuws, maar in 1829 werd er met de bouw van een nieuwe kerk begonnen. De kerk biedt 3800 plaatsen in het schip en op de balkons.

De grootste kerk van Montréal is de Oratoire Saint-Joseph. De achthoekige koperen koepel is een van de grootste ter wereld – 44,5 meter hoog en 38 meter in doorsnee. De stad Montréal telt trouwens meer dan 300 kerken en metropolitan Montréal zelfs 450. Hiervan zijn er 70% rooms-katholiek, 20% protestants, 4% synagogen en 6% kerken van andere gezindten.

De kerk van Inuvik, in het hoge noorden van Canada, is vanwege het klimaat gebouwd in de vorm van een iglo.

De Cathédrale de Gaspé op het Gaspé-schiereiland is de enige houten kathedraal van Noord-Amerika. Church Point (Nova Scotia) wordt gedomineerd door de uit het begin van de 20e eeuw daterende Saint Mary’s Church, de hoogste en grootste houten kerk van Noord-Amerika.

De Basilique Notre-Dame-de-Québec is meer dan 350 jaar oud en de oudste parochie van Noord-Amerika.

De Cathédrale Anglicane in Québec-City is de eerste anglicaanse kathedraal die buiten Groot-Brittannië werd gewijd (1804).

Winnipeg heeft op zijn grondgebied de grootste Oekraïense groepering buiten de Oekraïne. Hiervan getuigen de vele Russisch-orthodoxe kerken met hun uivormige koepels en torenspitsen zoals bijvoorbeeld de Holy Trinity Ukrainian Orthodox Cathedral, de St. Vladimir and Olga Ukrainian Catholic Church en de St. Nichols Ukrainian Catholic Church. Ook in de prairies maken deze kerken deel uit van het landschap. De eerste Oekraïense kerken werden al gebouwd vanaf het begin van de massale Oekraïense instroom die eind 19e eeuw begon en zowel rooms-katholieken als Russisch-orthodoxen betrof.

Bij Cardston, in het Waterton Lakes National Park, ligt de enige mormonentempel van Canada, een hagelwit bouwwerk uit 1913.

Samenleving

advertentie

Staatsinrichting

De tien provincies van Canada en drie territoria maken deel uit van een federatie met als staatsvorm de parlementaire democratie. Canada is een zelfstandige constitutionele monarchie binnen het Gemenebest en omvat naar Brits (Westminster) model een Kroon, een Senaat en een Lagerhuis. De Britse koning of koningin wordt vertegenwoordigd door een voor 5-7 jaar benoemde gouverneur-generaal, die wordt bijgestaan door een kabinet, de zogenaamde ‘privy council’. De Gouverneur-Generaal benoemt en ontslaat ministers en leden van het federale Hooggerechtshof en bekrachtigt wetgeving, heeft consultatierecht in het kabinet en spreekt de troonrede uit. De grootste politieke partij levert de premier en de ministers, die uit de leden van het parlement gekozen worden. Voor het bestuur van het land is de premier de belangrijkste persoon.

In 1982 werd een grondwetswijziging doorgevoerd (Constitation Act 1982) die het Canadese parlement de bevoegdheid gaf zelf wijzigingen in de grondwet aan te brengen zonder voorafgaande toestemming van het Britse parlement. Voor wijziging van de Grondwet is een besluit vereist van het federale parlement en van zeven provincies (met tezamen meer dan 50% van de bevolking). In de Senaat geldt regionale vertegenwoordiging en de 105 leden worden net als in Groot-Brittannië door de premier benoemd. Het politieke gewicht van de Senaat is vrij gering omdat de regering over de kandidatuur van de senaatsleden beslist. Bovendien is het Canadese kabinet alleen verantwoording schuldig aan het Lagerhuis, niet aan de Senaat. De Senaat houdt zich vooral bezig met de wijziging van wetsvoorstellen.

De verdeling van de 301 Lagerhuiszetels (House of Commons) geschiedt eveneens provinciegewijs en wordt bij elke volkstelling om de tien jaar aangepast. De leden worden voor vijf jaar bij algemeen kiesrecht gekozen en vertegenwoordigen elk een kiesdistrict (‘ridings’). Vanaf 18 jaar is er actief stemrecht.

De staatsinrichting heeft een federale structuur; elke provincie heeft een eigen constitutie, een door de gouverneur-generaal benoemde luitenant-gouverneur die door het federale kabinet wordt voorgedragen en een uit één Kamer bestaande wetgevende vergadering.

De territories worden door een ‘commissioner’ bestuurd. Deze regeringsambtenaar legt verantwoording af aan het Canadese ministerie van Indian Affairs en Northern Development. Deze ‘commissioner’ wordt bijgestaan door een ‘Territorial Council’, waarvan de leden door de kiesgerechtigde bewonres van de territoria om de vier jaar worden gekozen. Deze bestuursraad heeft dezelfde functie als de wetgevende vergadering in de provincies. De territoria worden elk door een gekozen parlementslid in het ‘Federal House of Commons’ (Lagerhuis) in Ottawa vertegenwoordigd. Het federale gezag beheert nog steeds financiën, transport, economie, justitie, defensie en buitenlandse zaken.

In het Franstalige Québec bestaat een sterke afscheidingsbeweging. Sinds 1981 hebben de Québécois al twee keer een referendum gehad over de vraag of de provincie zich moet afscheiden, en twee keer hebben ze tegengestemd, hoewel met een minieme meerderheid.

In 1995 was er een zeer krappe meerderheid van 50,3%, ofwel 50.000 stemmen.

De federale regering wil de separatisten langs politieke en juridische weg wind uit de zeilen te nemen. Op juridisch vlak werd aan het federale Hooggerechtshof de vraag voorgelegd of afscheiding van Québec grondwettelijk is toegestaan. De uitspraak hierover in 1998 gaf geen eenduidig antwoord: eenzijdige afscheiding van Québec van Canada is niet gewettigd, maar in geval van de wens daartoe van een 'ruime meerderheid' van de bevolking van Québec moeten onderhandelingen worden gestart gericht op amendering van de grondwet, zodat onafhankelijkheid mogelijk is.

Sinds 1995 is de steun voor het separatisme wat afgenomen, enquetes tonen aan dat de meeste Québecois bij Canada willen blijven, maar wel een bestuur willen dat meer macht krijgt. Het ziet er naar uit dat een nieuw referendum voorlopig niet zal plaatsvinden.

Wetkundig zit Canada nogal ingewikkeld in elkaar. Statuten die zijn uitgevaardigd door het federale parlement, zijn in het hele land geldig; wetten van de provinciale wetgever gelden alleen in de desbetreffende provincie. Daarom zijn er van provincie tot provincie grote verschillen in wetten en voorschriften – voor zover ze zaken betreffen die onder de bevoegdheden van de provincie vallen uiteraard. Het strafrecht is een federale zaak en dus in heel Canada hetzelfde. Voor de actuele politieke situatie in Canada zie hoofdstuk geschiedenis.

Administratieve indeling

Sinds 1999 bestaat het federatieve Canada (opgericht op 1 juli 1867) uit tien provincies en drie ‘territories’. Iedere provincie heeft een hoge mate van autonomie, o.a. tot uiting komend in de bevoegdheid zelf het plaatselijke bestuur te regelen. Verder is het grotendeels zelfstandig op gebieden als gevangeniswezen, onderwijs, gezondheidszorg en belastingen. De Kroon is in elk van de provincies vertegenwoordigd door een Luitenant-Gouverneur.

Provincie hoofdstadoppervlakteinwoners
Alberta Edmonton948.000 km23.113.600
British Columbia Victoria661.200 km24.141.300
Manitoba Winnipeg650.000 km21.150.800
New Brunswick Fredericton73.500 km2756.700
Newfoundland & Labrador St. John’s406.000 km2531.600
Northwest Territories Yellowknife3.300.000 km241.400
Nova Scotia Halifax55.000 km2944.800
Nunavut Iqaluit1.900.000 km228.700
Ontario Toronto1.070.000 km212.068.300
Prince Edward Island Charlottetown5.657 km2139.900
Québec Québec-City1.650.000 km27.455.200
Saskatchewan Regina651.900 km21.011.800
Yukon Territory Whitehorse536.000 km229.900

Onderwijs

In Canada bestaat geen algemeen openbaar onderwijs. Tot en met de hogere beroepsopleidingen wordt het onderwijs in elke provincie afzonderlijk verzorgd. De provincies delegeren de verantwoordelijkheid voor het basis- en voortgezet onderwijs naar de plaatselijk gekozen of benoemde besturen van openbare scholen.

Kinderen kunnen hun onderwijsloopbaan beginnen op de kleuterschool of ‘kindergarten’. Als de kinderen zes jaar zijn gaan ze naar de basisschool, de ‘elementary school’, waar ze zes of zeven jaar doorbrengen. Daarna gaan ze naar het voortgezet onderwijs, de ‘high schools’, of naar lagere technische, handels- en andere vakscholen. Met een diploma van de high school op zak en na het afleggen van enkele universitaire toelatingsexamens kan men tot het hoger of tertiair onderwijs toegelaten worden.

Het hoger onderwijs begint (vaak ‘colleges’ genaamd) met een ‘undergraduate’-opleiding van minimaal vier jaar, waarbij men een zogenaamd ‘bachelor’s degree’ kan halen, te vergelijken met een HBO-opleiding in Nederland. De ‘graduate’-opleiding leidt na ca. twee jaar tot de ‘master’s degree’ (doctorandus, meester in de rechten of ingenieur/Ir. in Nederland. Een doctorstitel wordt net als in Nederland alleen met een proefschrift verkregen. Men wordt dan ‘Doctor of Philosophy, Ph.D., een titel die nog dateert uit de Middeleeuwen toen de filosofie de ‘koning der wetenschappen’ genoemd werd.

Economie

De economie van de provincie is vooral gebaseerd op olie en visserij. Olie beslaat zo'n 44% van de totale export van Newfoundland en Labrador en het levert de grootste bijdrage aan de economische groei.

De visserij blijft een belangrijk onderdeel van de provinciale economie, werk voor 26.000 mensen. De totale oogst aan vissoorten zoals kabeljauw, schelvis, heilbot, haring en makreel is 150.000 ton. Er worden ook schelpdieren, zoals krab, garnalen en kokkels gevangen. Een andere bron van inkomsten is de omstreden zeehondenjacht.

Aquacultuur is een nieuwe tak van industrie voor de provincie, er worden Atlantische zalm, mosselen en steelhead forel gekweekt.

Vakantie en bezienswaardigheden

advertentie

Newfoundland en Labrador Walvissen Kijken

Toerisme is een belangrijk onderdeel van de economie. In 2006 bezochten bijna 500.000 toeristen Newfoundland en Labrador, met een uitgavepatroon van naar schatting $ 366 miljoen.

Er zijn veel tour operators die boottochten op zoek naar walvissen of ijsbergen aanbieden. Deze boottochten worden soms ook aangeboden door lokale vissers.

Voor wandelaars zijn er veel tochten uitgestippeld van verschillende moeilijkheidsgraad. Verder zijn er veel mooie stranden en kun je wanneer je dapper genoeg bent om het koude water te trotseren uitstekend zwemmen in de baaien van de eilanden.

Klik op de menuknop bovenaan het scherm voor meer informatie

NEWFOUNDLAND EN LABRADOR LINKS

Advertenties
• Newfounland en Labrador Vliegtickets.nl
• Travelworld Canada
• Newfoundland en Labrador Hotels
• Tradetracker plaats advertenties en verdien geld
• Vakantieveilingen bied mee op de beste deals

Nuttige links

Reisinformatie Newfoundland (N)
Telefoongids Canada

Bronnen

Elmar Landeninformatie

Wikipedia

www.landenweb.nl/canada

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt April 2021
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems