Landenweb.nl

MARSHALLEILANDEN
 

Basisgegevens
  Officiële
  landstaal
  Engels, Marshallees
  Hoofdstad  Majuro
  Oppervlakte  118 km²
  Inwoners  53.211
  (mei 2019)
  Munteenheid  Amerikaanse dollar
  (USD)
  Tijdsverschil  +11
  Web  .mh
  Code.  MHL
  Tel.  +692

Geografie en Landschap

Geografie

Micronesië (van het Grieks: kleine eilanden) bestaat uit ongeveer 2300 grote en kleine eilanden. De eilanden liggen verspreid in de Westelijke Pacific tussen Hawaï en de Filippijnen. Geografisch gezien bestaat Micronesië uit vier archipels: de Marshalleilanden, de Marianen, de Gilbert-eilanden en de Caroline- eilanden. Kiribati, behorend tot Micronesië, omvat ook de Line- en Phoenix- eilanden die tot Polynesië gerekend worden. De afstand van noord naar zuid bedraagt 2572 km en van oost naar west 5056 km. Dit betekent dat de eilanden verspreid liggen over een oppervlakte van meer dan 13 miljoen km2.

advertentie

Marshalleilanden Satellietfoto f

Photo:Publiek domein

De Marshalleilanden (officieel: Republic of the Marshall Islands) is een soevereine republiek in de Pacific, behorend tot de eilandengroep Micronesië, en sinds 1986 door een verdrag van vrije associatie met de Verenigde Staten verbonden. De Marshalleilanden behoren tot het werelddeel Oceanië en liggen halverwege tussen Hawaï en Papoea Nieuw-Guinea. De Marshalleilanden bestaan uit 1225 grote en kleine eilanden en de totale landoppervlakte bedraagt 181,3 km2 verspreid over een zeeoppervlakte van 1.950.000 km2.

De Marshalleilanden bestaan uit twee groepen atollen, te weten Ralik in het westen (18 atollen) en Ratak (16 atollen) in het oosten. De belangrijkste atollen zijn Jaluit (landoppervlakte 16,8 km2; met 95 eilandjes), Kwajalein (28,5 km2; met 19 eilandjes), Eniwetok (27 km2; met 38 eilanden) en Bikini. Het grootste eiland is Majuro (30 km2) van de gelijknamige atol. Het tweede eiland is Wotje (1,6 km2).

De twee groepen atollen liggen ca. 240 km uit elkaar en hebben een lengte van ca. 1280 km. De meeste eilanden zijn klein, laag en omvatten een grote centrale lagune. Het hoogste punt ligt op het eiland Likiep, 10,2 meter hoog. De zuidelijke eilanden zijn wat dichter begroeid dan de noordelijke. Bijna alle eilanden hebben prachtige witte zandstranden.

De belangrijkste atollen zijn.

advertentie

Majuro-atol

Atol met de meeste inwoners, ca. 30.000 op een oppervlakte van 30 km2.

Majuro betekent “vele ogen”.

Majuro bestaat uit 57 eilanden in een 102 km lange ellipsvorm.

Het hoogste punt ligt op zes meter.

De grootste eilanden zijn met elkaar verbonden door een 56 km lange weg.

advertentie

Majuro-atol

Photo:Publiek domein

advertentie

Kwajalein-atol

Grootste koraalatol ter wereld, 2860 km2.

Kwajalein bestaat uit 97 eilanden met een totale landoppervlakte van 17 km2. Het is alleen met toestemming van de militaire autoriteiten te bezoeken want het is een militair terrein van de Verenigde Staten.

Regelmatig worden er raketten afgevuurd op het atol, o.a. vanuit Californie. Gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben hier hevige gevechten plaatsgevonden.

Er woont ca. 2700 man militair burgerpersoneel en hun families op Kwajalein- eiland.

Mili-atol

Het aantal bewoners bedraagt ca. 850.

Het landoppervlakte bedraagt 15,6 km2.

Bij eb is het mogelijk om van Mili Island naar enkele andere eilanden te lopen. Het grootste eiland is Mili Island.

Maloelap-atol

Taroa-island was de belangrijkste luchtmachtbasis gedurende de Tweede Wereldoorlog op de oostelijke Marshalleilanden.

Het aantal bewoners bedraagt ca. 800.

De atol telt verder nog vier onbewoonde eilanden.

Arno-atol

Het aantal eilanden bedraagt 133.

Het aantal bewoners bedraagt ca. 1700.

Ongeveer 10.000 pond vis wordt er jaarlijks gevangen en daarna verkocht op Majuro.

Likiep-atol

De atol bestaat uit ca. 60 eilanden.

Het aantal bewoners bedraagt ca. 500.

De westerse stijl van de huizenbouw wijkt af van de rest van de Marshalleilanden.

Wotje-atol

Het aantal bewoners van het atol bedraagt ca. 650.

Vanuit Wotje is het mogelijk om bij eb naar andere eilanden te lopen.

Het eiland Wotje is bezaaid met oorlogstuig uit de Tweede Wereldoorlog.

Mejit-Island

Het is een koraaleiland van 2 km2.

Het aantal bewoners bedraagt ca. 450.

Het eiland is volop begroeid met o.a. palmbomen, broodfruitbomen en pandanusbomen.

Mejit heeft een zoetwatermeertje, zeer opmerkelijk voor de Marshalleilanden.

Jaluit-atol

Het aantal bewoners bedraagt ca. 1700.

Het atol bestaat uit ca. 95 eilanden.

Er is een school voor voortgezet onderwijs.

Jabwar is het belangrijkste eiland met 800 inwoners.

Jaluit heeft de beste duikplaatsen.

Kili-Island

Kili-Island heet ca. 900 bewoners.

De ruwe zee maakt het vaak moeilijk om dit eiland per boot te bereiken.

Kili-Island was lange tijd onbewoond, totdat in 1948 bewoners van de Bikini- eilanden hier naartoe gebracht werden na atoomproeven op Bikini.

Aur-atol

Het aantal bewoners bedraagt ca. 450, verdeeld over de eilanden Tobal en Aur.

De andere eilanden zijn officieel onbewoond, hoewel ze wel gebruikt worden voor de kopra-productie.

Ailinglaplap-atol

De totale landoppervlakte bedraagt ca. 14,7 km2.

Het aantal bewoners bedraagt ca. 1700.

Het is een van de grootste kopra-producenten.

Het eiland Woja is ca. 11 km lang met ca. 600 bewoners.

Er is een goede school aanwezig en velen spreken dan ook goed Engels.

Bikini-atol

Een van de eerste bewoonde eilanden van Micronesië.

Hier viel de eerste atoombom in vredestijd, als proef. Later volgden er nog een 23 nucleaire testen.

De oorspronkelijke 161 bewoners werden eerst naar de Rongerik-atol gebracht en daarna naar Kili-Island.

Het atol is nog steeds onbewoonbaar; er leven alleen wetenschappers en bouwlui.

Eniwetok-atol

Ook hier werden nucleaire proeven gehouden, 43 in tien jaar tijd.

De inwoners werden geëvacueerd naar de Ujelang-atol.

In 1980 mochten de eilandbewoners weer terugkeren.

Op Runit is al het radioactieve afval bedolven onder een 40 cm dikke betonlaag.

Rongelap-atol

De inwoners werden pas geëvacueerd nadat de atoombom boven Bikini in 1954 explodeerde.

De bewoners mochten in 1957 weer terugkeren.

Velen hebben nog steeds problemen met de gezondheid zoals kanker en miskramen.

Andere atollen zijn nog Wotho, Ailuk en Namorik. Bikar, Taka, Jemo en Taongi zijn onbewoond.

Klimaat en Weer

In Majuro is de gemiddelde dagtemperatuur ca. 27°C. Met name in de zuidelijke eilanden is het ’s nachts warmer dan overdag. Dit komt door de overvloedige regen, die altijd overdag valt. Het koelt dan zover af dat de nachttemperaturen gemiddeld hoger liggen dan de dagtemperaturen. De noordelijke Marshalleilanden zijn vrij droog met maar ca. 500 mm neerslag per jaar. Sommige eilanden in het zuiden zijn extreem nat met meer dan 4000 mm neerslag per jaar.

In 1998 werd de noodtoestand uitgeroepen vanwege de aanhoudende droogte. Het eiland Ebeye was genoodzaakt om water van het nabij gelegen Kwajalein in te voeren. De natste periode op Majuro is van september tot december, met meer dan 300 mm neerslag per maand. Het droge seizoen duurt van januari tot maart met ca. 200 mm neerslag per maand. Echte tropische stormen of tyfoons zijn vrij zeldzaam in dit gebied, maar komen wel voor en hebben dan een vernietigende uitwerking op de eilanden.

Planten en dieren

De kokospalm is de belangrijkste boom van Micronesië. Kopra, het gedroogde vlees van de kokosnoot, waar ook kokosolie van gemaakt wordt, is het belangrijkste exportproduct en daardoor een belangrijke bron van inkomsten. De kokosnoot levert ook een soort wijn, tuba. Verder worden van de kokospalmen touw, brandstof, dakstro en manden gemaakt. Broodfruitbomen komen ook algemeen voor op Micronesië en zorgen voor timmerhout en fruit. Timmerhout komt ook van de mahonieboom en de betelpalm of arecapalm. De betelnoot is een belangrijk voedselproduct. Het fruit van de pandanusboom wordt veel gegeten en de bladeren worden gebruikt voor het maken van matten, manden en waaiers.

Andere traditionele voedselplanten zijn de taro, broodplanten, tapioca en bananenbomen. Mangrovemoerassen komen voor langs de kusten van de hooggelegen eilanden.

Kleurige tropische planten en bloemen komen volop voor op Micronesië zoals de hibiscus, de bougainvillea’s, de plumeria, lelies, lantana’s en crotons. Planten als coleus, caladium en philodendron kunnen gigantische afmetingen hebben. Bijzonder is een insectenetende plant en een plant die bij aanraking z’n bladeren sluit.

In het algemeen is het zo dat hoe dichter een eilandengroep bij het vasteland van Azië ligt, hoe meer diersoorten er voorkomen. Hoger gelegen eilanden hebben ook grotere variatie aan diersoorten dan de lagere atollen. Zo hebben de Marshalleilanden, de Line-eilanden, de Phoenix-eilanden en de Gilbert-eilanden weinig meer dan zee- en strandvogels. Palau heeft daarentegen de meeste diersoorten op haar grondgebied.

De enige inheemse zoogdieren van Micronesië zijn vleermuizen. Behalve op de Marshalleilanden komen overal vleermuizen voor met een spanwijdte tot bijna één meter. Honden, katten, muizen, ratten, varkens, runderen, paarden en geiten zijn allemaal geïmporteerd. Op verschillende eilanden komen varanen voor die wel bijna twee meter lang kunnen worden. Micronesië kent vele soorten skinks en ook de gekko komt overal voor. De kokoskrab en de mangrovekrab zijn twee van de vele soorten krabben die in dit gebied voorkomen. Micronesië kent ongeveer 7000 soorten insecten waarvan de vele muggen en kakkerlakken de lastigste zijn voor de mens.

Micronesië heeft een zeer rijke zeefauna, inclusief een grote variatie aan harde en zachte koralen, anemonen, sponzen en vele soorten schaaldieren waar de gigantische tridacna-mossel de meest indrukwekkende is. Deze mossel kan 1,2 meter in doorsnee worden en meer dan 200 kg wegen. Sommige exemplaren kunnen meer dan 100 jaar oud worden. Zeeschildpadden als de karetschildpad, de groene schildpad en de lederschildpad zijn allemaal bedreigde soorten, maar leggen nog steeds hun eieren op de verlaten zandstranden. Bruinvissen, potvissen en dolfijnen bevolken de Micronesische wateren.

Meer dan 200 soorten vogels zijn gesignaleerd op de Micronesische eilanden en ca. 85 soorten broeden in dit gebied. De kardinaalhoningeter is bijna uitgestorven op Guam maar komt op de andere eilanden nog algemeen voor. De witte of grijze rifreiger leeft rond de riffen en in laag water, altijd op jacht naar vissen en kleine krabben. Kleine zilverreigers zijn vaak te vinden op graslanden waar vee graast. Micronesische spreeuwen zijn zeer algemeen. Ook de kleine goudpluvier, regenwulp, rode steenloper, bruine en zwarte mallemeeuw en witte stern komen algemeen voor.

Tijdens het duiken en snorkelen komt men o.a. zee-engels, bonito’s, vlindervissen, palingen, modderkruipers, zwaardvissen, trompetvissen, tonijnen en nog vele andere soorten tegen. Gevaarlijk voor de mens kunnen kwallen, steenvissen, zee-egels, zeesterren en kegelschelpen zijn.

Taongi is bekend door zijn de pijlstormvogels die hun nest in het zand op de stranden maken.

Geschiedenis

Vroegste geschiedenis

In 1986 ontdekte een archeoloog de beenderen van vroege inwoners van Bikini. Ook werden overblijfselen gevonden van een dorp. Na onderzoek bleek dat de vondsten dateerden van ca. 1960 voor Chr. Daarmee is Bikini het oudste gebied van Micronesië waar ooit mensen woonden. De Marshalleilanden zijn nooit bestuurd door één “chief”. Toch hadden sommige leiders zoveel macht dat ze gehele Ralik-chain bestuurden. De chiefs hadden de absolute macht in handen, maar hun macht en rijkdom was wel afhankelijk van de loyaliteit en de betalingen van de eilandbewoners. Omdat er zo weinig land was werd alles aangegrepen om meer land te verkrijgen, o.a. door huwelijken of door oorlog.

Omdat de eilanden zo verspreid uit elkaar liggen werden de bewoners uitstekende kanobouwers en kenden voor die tijd geavanceerde navigatietechnieken. Pandanus was belangrijk voedsel voor de noordelijke eilanden, broodfruit was belangrijk voor de zuidelijke eilanden, terwijl kokosnootproducten en visserij overal belangrijk waren.

Europeanen ontdekken Marshalleilanden

De Marshalleilanden lagen ver weg van de belangrijke handelsroutes en werden dan ook nauwelijks bezocht door de Europese ontdekkingsreizigers. In 1525 signaleerde Alonso de Salazar voor het eerst een van de Marshalleilanden. Na hem landden er verschillende Spaanse expedities op de Marshalleilanden, maar de interesse van de Spanjaarden voor de eilanden bleef beperkt, om van het koloniseren nog maar niet te spreken.

De eilanden werden genoemd naar de Engelse kapitein John Marshall die in 1788 op Mili aan land kwam. Hij was waarschijnlijk de eerste Europeaan sinds 200 jaar die de eilanden bezocht. De Duits-Estische onderzoeker Otto von Kotzebue onderzocht de eilanden begin 19e eeuw uitgebreid, en maakte de eerste gedetailleerde kaarten van de eilanden. Ook handelaars en walvisvaarders deden de eilanden begin 19e eeuw aan, maar vertrokken al snel na vijandigheden van de bevolking. Van 1820 tot 1850 werden Europese en Amerikaanse handelaren zelfs stelselmatig met grof geweld aangevallen.

Verkenningsgroepen werden gedood en rond 1850 werden vlak na elkaar drie bemanningen van schepen volledig uitgemoord. Toen de eerste protestantse missionarissen in 1857 op het eiland Ebon arriveerden was het geweld tegenover de Europeanen al flink afgenomen. De missionarissen werden getolereerd door de chiefs en al snel werden de eerste kerken en scholen gebouwd en ook het bekeren verliep voorspoedig. Toen de chiefs in de gaten kregen dat de eigen normen en waarden werden vervangen door westerse waarden en een christelijke god, was het al te laat. Binnen enkele decennia werden kerken en scholen geleid door de autochtone bevolking.

Duitse en Japanse overheersing

De Duitsers annexeerden de Marshalleilanden in 1885, maar lieten het besturen van de eilanden tot 1906 over aan de Jaluit Gesellschaft, een groep van machtige Duitse handelsmaatschappijen. Kokospalmplantages, koprafabriekjes en kokosoliefabrieken waren er al sinds 1860. Handelsposten waren op de atollen van Mili, Abon, Jaluit, Namarik, Majuro en Aur, ondanks de geringe winsten die er gemaakt werden.

Japan nam de controle van de Marshalleilanden in 1914 over. Zij pakten de zaken wat grondiger aan en bouwden grote bases en verdedigingswerken op veel eilanden. Ze namen ook de koprahandel helemaal over. In tegenstelling tot de Duitsers verkochten de Japanners de kopra direct aan de handelaren, in plaats van via de locale chiefs. Dit ondermijnde natuurlijk het gezag van de chiefs opnieuw. De eerste eilanden die de Amerikanen op de Japanners veroverden in de Tweede Wereldoorlog waren Kwajalein en Roi-Namo, beiden eilanden van de Kwajalein-atol. Vervolgens werd het onverdedigde Majuro bevrijd en binnen enkele weken de Enewetok-atol en nog 30 andere Marshalleilanden.

Onafhankelijkheid, maar toch erg afhankelijk

In 1947 kwamen de eilanden tezamen met de Marianen en de Caroline-eilanden als trustgebied van de Verenigde Naties toe aan de Verenigde Staten. Na de oorlog werden de Marshalleilanden vooral bekend vanwege de proeven met waterstofbommen op de Bikini- en de Enewetok-atol. Door de radioactiviteit hebben vele mensen van deze eilanden gezondheidsproblemen. In 1973 trokken de Marshalleilanden zich terug uit het “Congres of Micronesia” in hun streven naar politieke onafhankelijkheid. Autonomie en grondwet dateren van 1 mei 1979, de soevereine status in “vrije associatie” met de Verenigde Staten van 21 oktober 1986. Sindsdien wordt alleen de defensiepolitiek bepaald door de Verenigde Staten, die er 3000 soldaten legerden. In 1991 trad de republiek als lid toe tot de Verenigde Naties. Vanaf 1996 is Imata Kabua president. Zijn oom Amata Kabua was president van 1979 tot aan zijn dood in 1996. Sinds 2000 is president Kessai Note staatshoofd. In maart 2001 diende de regering een schadeclaim van ruim US$ 563 miljoen in bij de Amerikaanse regering wegens de gevolgen van de tussen 1946 en 1958 gehouden Amerikaanse kernproeven op het eiland Bikini. Een groot deel van de indertijd onder dwang geëvacueerde bevolking keerde, nadat het eiland in 1969 vrij van radioactiviteit was verklaard, terug, maar moest in 1978 opnieuw worden geëvacueerd toen bleek dat de radioactiviteit nog steeds een gevaar kon opleveren.

Tijdens een hoorzitting van het Amerikaanse Congres over de schadevergoeding voor Amerikaanse kernproeven op 2 juni 2005 werd bekend dat op de Marshalleilanden ruim vijfhonderd extra gevallen van kanker door radioactieve straling waren geconstateerd. Uit onderzoek was gebleken dat het aantal gevallen van schildklierkanker op sommige eilanden zestig maal hoger was dan het wereldgemiddelde.

In januari 2008 kiest het parlement Litokwa Tomeing tot president. In oktober 2009 krijgt hij een motie van wantrouwen en wordt hij vervangen door Jurelang Zedkaia, die op zijn beurt weer wordt opgevolgd door Christopher Loeak die sinds 2012 president is. In september 2013 is er een klimaatconferentie met alle leiders van eilanden in de Pacific op de Marshalleilanden. In april 2014 klagen de Marshalleilanden alle negen kernmogendheden aan vanwege obstructie van ontwapeningsonderhandelingen. Bij de algemene verkiezingen van november 2015 ontstaat er geen duidelijke meerderheid. In januari 2016 kiest het parlement senator Hilde Heine tot eerste vrouwelijke president. In oktober 2016 zegt court of justice dat het geen jurisdictie heeft op het gebied van de klachten van de Marshalleilanden tegen kernproeven.

Bevolking

Micronesië heeft in totaal ca. 525.000 inwoners, een hoog geboortecijfer en een van de hoogste percentages mensen beneden de 18 jaar. De mensen van de oostelijke en centrale eilanden zijn voornamelijk van Melanesische afkomt. De mensen van de westelijke eilanden zijn over het algemeen van Zuidoost- Aziatische afkomst. De Micronesische stammen en volken evolueerden in een vrij geïsoleerde omgeving zodat ze hun inheemse cultuur lange tijd konden behouden. De Chamorro van de Marianen waren de enigen die al in de zeventiende eeuw min of meer gedwongen een mengras te vormen met de Spanjaarden. In de Noordelijke Marianen en Guam wonen ook veel immigranten van landen buiten Micronesië.

De Marshalleilanden hadden in juli 2017 74.539 inwoners. Dit betekent dat er ca. 412 inwoners per km2 op de eilanden wonen. De meerderheid van de bevolking woont op Majuro (ca. 50%) en Ebeye (ca. 25%). Net als elders in Micronesië is de snelle bevolkingsgroei een groot probleem. Meer dan 92% van de bewoners van de Marshalleilanden zijn inheems. De rest van de bevolking bestaat uit een klein aantal Amerikanen en Australiërs.

De Marshalleilanden hebben een zeer jonge bevolking. Ongeveer de helft van de bewoners is jonger dan 25 jaar en slechts 4% van de bewoners is 65+. De bevolking groeit snel, in 2017 met 1,55 procent en het aantal kinderen dat per 1000 inwoners geboren wordt bedraagt ca. 24. De gemiddelde levensverwachting ligt op 73,4 jaar.

Taal

De Micronesische talen stammen af van de Austronesische taalgroep. De belangrijkste inheemse talen zijn: het Marshallees op de Marshalleilanden, Paluaans op Palau, Chamorro op Guam en de Noordelijke Marianen, Gilbertees op Kiribati en het Nauru op Nauru. Verder zijn er nog vele talen en dialecten op de afgelegen eilanden, die soms door niet meer dan honderd mensen gesproken worden.

De belangrijke talen ontwikkelden zich onafhankelijk van elkaar en zijn dan ook totaal verschillend. Engels wordt op geheel Micronesië gesproken maar dient vaak alleen maar als communicatiemiddel tussen de verschillende staten. Op elk afzonderlijk eiland domineert het gebruik van de eigen taal.

Het Marshallees, dat verwant is aan het Gilbertees, en het Engels zijn de officiële talen. Daarnaast worden Japans en twee Micronesische talen gesproken.

Godsdienst

Micronesië is bijna geheel gechristianiseerd. Spaanse katholieke missionarissen bekeerden de Marianen en de westelijk gelegen eilanden. Protestanten uit New England, Verenigde Staten, bekeerden de Marshalleilanden en de oostelijke eilanden. Chuuk, Nauru, Kiribati en Pohnpei hebben ongeveer een gelijke aantal katholieken en protestanten.

Halverwege de 18e eeuw werd de bevolking van de Marshalleilanden bekeerd door de protestantse “Boston Mission”. Van de oude religies was al snel niets meer over. Op dit moment is ca. 90% van de bevolking protestant, 8,5% rooms- katholiek en 1,5% overige godsdiensten. Er zijn vele protestantse sektes actief, zoals congregationalisten, baptisten, zevendedags-adventisten en de Assembly of God. Ook staan er op de eilanden een grote katholieke kerk, een bahái-centrum, een missie van het Leger des Heils en een snel groeiende mormonengemeenschap.

Samenleving

Staatsinrichting

In 1973 verlieten de Marshalleilanden het Congres of Micronesia met de bedoeling om helemaal politiek onafhankelijk te worden. De grondwet ging in op 1 mei 1979. Net als andere “Trust Territories” tekenden ook de Marshalleilanden een “Compact of Free Association” met de Verenigde Staten. Bijna 90% van de Bikini-atol stemden echter tegen, bang als men was dat de Verenigde Staten dan onder de schadevergoedingen en verantwoording voor het schoonmaken van de Bikini-atol wilden uitkomen. De Bikini-atol was praktisch onleefbaar geworden door de atoomproeven van de Amerikanen.

Toch werd de “Compact” aangenomen en trad in 1986 in werking. De regering van de Marshalleilanden is een combinatie van het Britse en het Amerikaanse systeem. Er is één kamer met 33 leden, de Nitijela, die in januari en augustus in totaal 50 dagen bij elkaar komen om te vergaderen. Majuro heeft vijf zetels, Kwajalein drie, Ailinglaplap, Arno en Jaluit ieder twee; de andere 19 districten hebben ieder één zetel. Uit de Nitijela wordt de president gekozen door de overige kamerleden. De president benoemt zijn ministers persoonlijk. De president is zowel staatshoofd als leider van de regering. De Nitijela wordt om de vier jaar gekozen.

President Amata Kabua, die de eerste president was vanaf 1979, stief onverwacht in december 1996. Hij werd opgevolgd door zijn neef, Imata Kabua, de “iroij” van Kwajalein. Verder is er nog de Raad van Iroij, bestaande uit twaalf stamhoofden, die een adviserende rol heeft. De Marshalleilanden hebben geen officiële provincies of staten maar de 24 bewoonde atollen hebben ieder hun eigen bestuur met aan het hoofd een burgemeester, en ze leveren minstens één senator aan de Nitijela. De hoofdstad van de Marshalleilanden is D-U-D Municipality, Darrit-Uliga-Delap. Oorspronkelijk waren dit drie eilandjes die nu door een weg met elkaar verbonden zijn. Voor de actuele politieke situatie zie hoofdstuk geschiedenis.

Onderwijs

Tot en met de “highschool” is het onderwijs in Micronesië over het algemeen gratis, maar op de meeste eilanden is er maar tot het veertiende jaar een schoolplicht. Hoger onderwijs is alleen te volgen in de belangrijkste plaatsen. De enige universiteit is de University of Guam, waar ook veel studenten van andere eilanden studeren. De grootste universiteit van de Zuid-Pacific is die van Fiji, met dependances op Tarawa, Majuro en Nauru. De universiteit is bekend door zijn zeelaboratorium. Voortgezet onderwijs op de Marshalleilanden is beperkt en de toelatingseisen zijn dan ook pittig. Er is een “College of the Marshall Islands” en een onderwijzersopleiding op Majuro. Er is zowel door de staat gesubsidieerd onderwijs als privé-onderwijs.

Economie

De economie van de Marshalleilanden is bijna volledig afhankelijk van de dollars van de Verenigde Staten. Geleast land en betalingen die samenhangen met militaire proeven op bijvoorbeeld Kwajalein leveren de Marshalleilanden gedurende 30 jaar elk jaar ca. $30 miljoen op. Nog lucratiever is het 4 miljard dollars opleverende “Compact” dat in 2001 al meer dan een miljard dollars in het laatje bracht.

Verder hebben de Verenigde Staten $240 miljoen betaald als een soort afkoopsom voor de te verwachten schadeclaims naar aanleiding van gehouden atoomproeven. De laatste tien jaar was er echter steeds sprake van dat de Marshalleilanden nucleair afval van Japan, Taiwan en Zuid-Korea zou opslaan. Dit zou ongetwijfeld veel geld opgeleverd hebben, maar de bevolking was mordicus tegen. In 1998 werd besloten om alle nucleaire afval van de eilanden te weren.

Met name op de afgelegen eilanden bestaat een economie die vooral produceert voor de eigen behoefte. Men heeft wat inkomsten uit de productie van kopra, nijverheid en visserij. Het atol Arno is de grootste producent van Kopra. Landbouw wordt op kleine schaal bedreven, en men oogst vooral kokosnoten, tomaten, meloenen en broodfruit, voornamelijk voor eigen gebruik.

Veelbelovender is een neveneffect van El Niño. Grote scholen tonijn komen nu voorbij de oostelijke Marshalleilanden. Taiwan en Zuid-Korea kochten meteen visserijlicenties die de Marshalleilanden. Op Majuro wordt tonijn-in-blik geproduceerd.

In 2017 werd er voor een luttel bedrag geëxporteerd naar voornamelijk de Verenigde Staten, Japan en Australië en er werd voor $104 miljoen geïmporteerd uit de Verenigde Staten, Japan, Australië, Nieuw-Zeeland, Guam en Singapore. Toerisme en visserij worden voor wat betreft de toekomst gezien als de belangrijkste economische sectoren. Nu al is in de toeristenindustrie ca. 10% van de beroepsbevolking werkzaam. Een bijzondere toeristische activiteit met economisch perspectief is het duiken naar wrakken van vliegtuigen en schepen uit de Tweede Wereldoorlog.

Na onderzoek van de zeebodem heeft men o.a. mangaan, fosfaat en hoogwaardig kobalt aangetroffen. Of deze voorraden te exploiteren zijn moet nog uitgezocht worden. Er zijn ook veel Marshallezen die in het buitenland werken en het verdiende geld naar de achterblijvers op de Marshalleilanden sturen. Er wordt ook steeds meer geld verdiend met schepen van andere naties die onder de vlag van de Marshalleilanden varen. Zo bekeken hebben de Marshalleilanden de 10de grootste vloot ter wereld! Er zijn internationale vliegvelden op Kwajalein en Majuro. Air Marshall Islands vliegt tussen Fiji, Kiribati, de rest van Micronesië en Tuvalu.

Vakantie en bezienswaardigheden

De Marshalleilanden hebben veel te bieden aan haar bezoekers, vooral natuurliefhebbers en eco-reizigers komen hier om een glimp van de 1000 soorten vissen en 250 soorten hard en zacht koraal te ontdekken. Er is ook een schat aan relikwieën uit de Tweede Wereldoorlog te zien. Er zijn goede duikplaatsen waar je de onderwaterwereld kunt bewonderen. De rijke visgronden zijn een droom voor elke visser. Ze kunnen zowel op grote vissen jagen als bodemvissen, er zijn ook mogelijkheden voor vliegvissen. Natuurlijk zijn ook de witte zandstranden een goede reden om de Marshalleilanden te bezoeken.

Klik op de menuknop bovenaan het scherm voor meer informatie

MARSHALLEILANDEN LINKS

Advertenties
• Marshalleilanden Vliegtickets.nl
• Hotels Marshalleilanden
• Tradetracker plaats advertenties en verdien geld
• Vakantieveilingen bied mee op de beste deals

Nuttige links

Marshalleilanden Startnederland (N+E)
Reisinformatie Marshalleilanden (N)
Reizendoejezo - Marshalleilanden (N)
Telefoongids Micronesië

Bronnen

Galbraith, K. / Micronesia

Lonely Planet

Levy, N.M. / Micronesia handbook Moon

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt April 2021
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems