Landenweb.nl

ECUADOR
 

Basisgegevens
  Officiële
  landstaal
  Spaans
  Hoofdstad  Quito
  Oppervlakte  283.561 km²
  Inwoners  17.068.094
  (mei 2019)
  Munteenheid  Amerikaanse dollar
  (USD)
  Tijdsverschil  -6,-7
  Web  .ec
  Code.  ECU
  Tel.  +593

Steden ECUADOR

Quito

Populaire bestemmingen ECUADOR

Galapagoseilanden

Geografie en Landschap

Geografie

Ecuador (officieel: República del Ecuador) is een republiek in het noordwesten van Zuid-Amerika, 272.045 km2 (inclusief de Galápagoseilanden) groot en tevens het meest westelijk gelegen land van Zuid-Amerika en het kleinste Andes-land.

advertentie

Ecuador Satellietfoto NASA

Photo:Publiek domein

Doordat Ecuador en Peru beiden een groot stuk jungle opeisen is de oppervlakte niet exact vast te stellen. Ecuador is ongeveer zeven maal zo groot als Nederland. Het land dankt zijn naam aan d e ligging rond de evenaar of equator. De evenaar loopt net ten noorden van de hoofdstad Quito die op een hoogte van 2850 meter ligt en daarmee na La Paz in Bolivia de op een na hoogst gelegen hoofdstad ter wereld is.

In het zuiden en oosten wordt Ecuador begrenst door Peru (1420 km) en in het noordoosten door Colombia (590 km). Tot Ecuador behoren ook de Galapagoseilanden, een groep van dertien grote en vele tientallen kleinere eilanden. Deze archipel ligt ongeveer 1000 km uit de kust in de Grote Oceaan en ter hoogte van de evenaar.

cuador heeft op het vasteland grofweg drie landschappen terwijl de Galápagoseilanden als een apart landschap beschouwd kan worden. Behalve dat de landschappen sterk verschillen, is dat eveneens zo met het klimaat, de planten- en dierenwereld, de inwoners en de economie.

De Costa is de 20 tot 150 km brede, alluviale kustvlakte met in het zuiden het stroombekken van de Río Guayas, de grootste rivier in het kustgebied die in het westen wordt afgesloten door een zandsteenplateau (tot 300 m hoog) met een klifkust. Aan de kust liggen enkele heuvels die maximaal 800 meter hoog zijn. Uitgestrekte bossen en plantages gaan richting Peru geleidelijk over in een smalle woestijnstrook die tot ver in Chili doorloopt. De belangrijkste rivier in het noorden is de Río Esmeraldas.

De Sierra is in feite het hoogland van het Andesgebergte dat gevormd wordt door twee parallel lopende ketens van de Andes, de Cordillera Occidental en de Cordillera Oriental. Deze cordillera's zijn verbonden door hoge drempels (nudos), waar tussenin op ca. 3000 meter hoogte een aantal grote kommen (hoyas) liggen. De noordelijke bekkens wateren af op de Grote Oceaan en de zuidelijke bekkens op de Amazone.

advertentie

La Chimborazo (6267 m), hoogste berg van de Cordillera Occidental, Ecuador

Photo:Bernard Gagnon, CC BY-SA 3.0 no changes made

Ecuador heeft een aantal hoge (vulkanische) bergen, waaronder de niet meer actieve Chimborazo(6267 meter), de hoogste berg van Ecuador met een permanente ijskap, en de Cotopaxi (5897 meter), de hoogste actieve vulkaan ter wereld. Andere hoge toppen zijn de Cayambe (5790 meter) en de Antisana (5703 meter). De meeste van deze bergtoppen zijn bedekt met gigantische gletsjers. Aardbevingen komen veelvuldig voor, in het gehele Andesgebied gaat het om tientallen per jaar. Deze aardbevingen zijn het gevolg van de breuk in de aardkorst die langs de westkust van Zuid-Amerika loopt. Op veel plaatsen stroomt het water van warmwaterbronnen van de berghellingen.

De Oriente is een naar het oosten afdalend tropisch junglegebied (la selva), met afwatering via de Río Putumayo, Río Napo (855 km), Río Curaray en Río Pastaza naar het Amazonegebied (de Amazone zelf stroomt niet door Ecuador). Deze"groene long" wordt ernstig bedreigd door het bijna ongeremde kappen van de jungle. De west- en noordwestkust worden door strandliefhebbers ontdekt als tropische vakantiebestemming. De hoogste waterval van het land is de San Rafael waterval (145 meter) in de rivier de Quijos.

Galápagoseilanden

advertentie

Satellietfoto Galapagoseilanden

Photo:Public domain

Geografie

Galápagoseilanden (letterlijk vertaald: Schildpaddeneilanden; officieel: Archipiélago de Colón), is een provincie van Ecuador en bestaat uit dertien grote en meer dan veertig kleine eilanden, waarvan er vijf bewoond worden. De archipel ligt 970 km ten westen van de kust van Ecuador in de Grote Oceaan. Costa Rica ligt 1100 km ten noordoosten van de archipel. De totale landoppervlakte bedraagt ca. 7800 km2 en de gehele archipel strekt zich uit over een gebied van ongeveer 60.000 km2. Het grootste eiland is Isabela (vroeger: Albemarle; 50% van de totale provincie).

De eilanden zijn van vulkanische oorsprong en honderden vulkanen bepalen dan ook het landschap. De oudste toppen zijn 4-5 miljoen jaar oud en het gebied is een van de meest actieve vulkanische gebieden ter wereld. Op de eilanden Isabela, Fernandina en Marchena komen nog regelmatig erupties voor, de laatste die van de vulkaan La Cumbre op het eiland Fernandina in 1995 en de Cerro Azul op Isabela in oktober 1998. De eilanden zijn nooit met het vasteland verbonden geweest en daardoor kon er in biologisch opzicht een uniek gebied ontstaan.

De kuststreken van de eilanden zijn vaak woestijn- of steppeachtig. Alleen op de hoogste delen van de hellingen van de vulkanen vindt men tropisch bos. In 1959 is de archipel tot nationaal park uitgeroepen.

Het hoogste punt is de Cerro Azul op het eiland Isabela en meet 1689 meter. Gemeten vanaf de zeebodem is de vulkaan ca. 4500 meter hoog. Op het eiland San Cristóbal ligt de hoofdstad Puerto Baquerizo Moreno waar ongeveer de helft van de bevolking woont.

De bewoners van de Galápagoseilanden leven van de verbouw van suikerriet, katoen, groenten en vruchten en verder van de visserij en veeteelt en natuurlijk van het toerisme.

Klimaat

De eilanden liggen op de evenaar maar er doen zich toch grote seizoensverschillen voor door met name de invloed van de zeestromingen. Van juni tot december waait het vaak hard en komt de temperatuur niet veel hoger dan 18° en 20°C. Van januari tot mei liggen de temperaturen tussen de 24° en 28° C met regelmatig tropische stortbuien. Veel neerslag valt er in september en oktober.

advertentie

Vegetatie Galapagoseilanden

Photo:MusikAnimal CC Attribution-Share Alike 4.0 International no changes made

Planten en dieren

De plantenwereld is vergeleken met de dierenwereld vrij eentonig, maar wel heel bijzonder. Ongeveer de helft van de 350 oorspronkelijk voorkomende soorten is endemisch. Het relatief kleine aantal soorten komt door de droogte op de eilanden en de onvruchtbare bodem.

Op de zuidhellingen van de bergen komt een regenwoud voor met o.a. talrijke houtige composieten. Enkele karakteristiek planten zijn de adelaarsvaren, de miconia en de scalesia. De scalesia is de Darwinvink van de planten. Ze variëren van struikjes tot metershoge bomen, maar stammen af van één soort. Aan de kust groeien bijzondere cactusachtige gewassen als Euphorbia viminea en Opuntia galapagensis en vormen daar soms gigantische schijfcactuswouden. De metershoge candelabra-cactus is opvallend door zijn grote buisachtige bladeren. Aan de kust vinden we verder onder andere verschillende soorten mangrove: zwarte, witte, rode en knoopmangrove.

Een andere opvallende plant is de"palo santo", waarvan het hout een opvallende geur verspreid, die als wierook naar het vasteland van Ecuador geëxporteerd wordt. De lavacactus groeit op pure lava.

Opmerkelijk is dat er geen palmbomen op de eilanden voorkomen, dit in tegenstelling tot alle andere eilanden in de Grote Oceaan. In het binnenland, waar het wat vochtiger is, wordt het landschap gekarakteriseerd door uitgestrekte savannen. Hier groeit bijvoorbeeld de"lechesos", een 10 meter hoge soort zonnebloem. Bloemen hebben alleen een witte of gele kleur. De jongere eilanden zijn vrijwel onbegroeid.

De dierenwereld van de Galápagoseilanden is wetenschappelijk bijzonder belangrijk: er komen naast elkaar antarctische vormen (pinguïns) en tropische elementen voor. Er zijn vele endemische soorten d.w.z. die alleen op de Galápagoseilanden voorkomen; dit geldt vooral voor de broedvogels (76 soorten van de 89) en de reptielen.

De bestudering van deze dierenwereld leverde mede de grondslag voor de evolutietheorie van Charles Robert Darwin, die in 1835 de eilanden bezocht tijdens zijn legendarische reis met de Beagle. Hij constateerde ook dat diersoorten onder druk van het milieu veranderen en daardoor ontstaan er op den duur ook nieuwe soorten. Verder zijn de eilanden beroemd door het voorkomen van nauw met elkaar verwante ondersoorten op de verschillende eilanden. Opmerkelijk is dat de dieren op de eilanden van nature tam zijn door het ontbreken van natuurlijke vijanden.

Verwilderde huisdieren, vnl. geiten, varkens, honden, katten en ratten hebben de oorspronkelijke dieren- (en planten)wereld voor een belangrijk deel teruggedrongen en hier en daar bepaalde vormen al weggeconcurreerd. Men doet een redelijke geslaagde poging om dit gevaar voor de oorspronkelijke dierenwereld in te dammen.

Vogels

advertentie

Albatros Galapagoseilanden

Photo:putneymark Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic no changes made

De aalscholver kan overal ter wereld vliegen, behalve op de Galápagoseilanden. De lopende aalscholver heeft te kleine vleugels om nog te kunnen vliegen. Ze zijn alleen te vinden langs de kusten van de eilanden Fernandina en Isabela.

De grootste zeevogel van de Galápagoseilanden is de albatros met een spanwijdte van bijna 2,5 meter. Van januari tot maart leven ze vrijwel de gehele tijd op zee. De rest van het jaar leven ze vrijwel met zijn allen op het eiland Española.

De grote roze flamingo's leven in grote groepen en kunnen 120 cm groot worden met een vleugelwijdte van meer dan 1,5 meter. De flamingo is in tegenstelling tot de andere dieren niet tam en men denkt dat dit komt doordat ze nog niet zo lang op de eilanden aanwezig zijn.

De grote en kleine fregatvogel zijn opmerkelijk genoeg bijna even groot! Deze viseter kan niet onder water duiken en steelt zijn prooi vaak van andere vogels. De beste plaats om deze vogel te zien is Seymour, een rots voor de kust van Baltra.

De mooie blauwvoetige jan-van-gent en de roodvoetige en gemaskerde jan-van-gent leven in kleine groepen bij elkaar. De gemaskerde is de grootste soort en de roodvoetige de kleinste. Bijzonder is dat de vrouwtjes een ei tussen de vliezen kunnen meenemen naar een andere plek. Op het eiland Genovesa leeft een kolonie roodvoetigen van naar schatting 300.000 vogels. De blauwvoetige broedt met name op het kleine eiland Daphne Major.

De Galápagos-pinguïn is de meest noordelijk voorkomende soort pinguïn. Het is een van de kleinste soorten en vaak niet groter dan 50 cm. Broedplaatsen zijn vaak te vinden op de eilanden Isabela en Fernandina.

De meest voorkomende vogels zijn de beroemde Darwin-vinken. Dertien soorten zijn er die waarschijnlijk allemaal van één soort afstammen. De bestudering van deze vogels leidde o.a. tot de evolutietheorie van Darwin. Hij kwam erachter dat via natuurlijke selectie de vogels zich kunnen evolueren in een richting die de beste kans tot overleving biedt. Ook de vier soorten spotvogels stammen waarschijnlijk af van één voorouder.

In de hooglanden komt de rode vliegenvanger voor. Deze kleine vogel maakt in de lucht potsierlijke bewegingen. Een andere soort is de Galápagos- vliegenvanger.

Andere vogels die veel voorkomen zijn uilen, keerkringvogels, meeuwen (endemisch zijn de zwaluwstaartmeeuw en de lavameeuw), reigers (o.a. grote blauwe reiger, lavareiger en nachtreiger) en pelikanen. Endemische soorten zijn de Galápagos-havik (eigenlijk een buizerd!) en de Galápagos-duif.

Reptielen

advertentie

Iguana Galapagoseilanden

Photo:Jimrules 42 at en wikipedia Creative Commons Attribution 3.0 Unported no changes made

De leguanen of iguana's zien er prehistorisch uit. De zeeleguaan is de enige ter wereld die lang onder water kan blijven, sommigen meer dan een uur. Ze voeden zich voornamelijk met zeewier en leven voornamelijk bij Punta Suárez op het eiland Española. Op Isabela, Fernandina, Santa Cruz en Santa Fé komen twee soorten met uitsterven bedreigde landleguanen voor die meer dan 1,5 meter groot kunnen worden. Ze kunnen ongeveer 60 jaar oud worden.

Ook de endemische reuzenschildpad wordt met uitsterven bedreigd door de eeuwenlange jacht op het dier. De eilanden zijn naar deze dieren vernoemd. Er leven nog ongeveer 15.000 dieren, waarvan de meeste in reservaten. Er hebben veertien subsoorten bestaan waarvan er inmiddels al drie zijn uitgestorven. Ze kunnen 250 kilo wegen en tot 1,5 meter hoog worden. De maximale leeftijd schat men op ca. 150 jaar. De groene Pacific-zeeschildpad is een van de vier soorten zeeschildpadden die op de Galápagoseilanden voorkomen. Ze zijn kleiner dan hun landgenoten, maar kunnen toch nog wel 150 kilo wegen. Andere soorten die soms te zien zijn: de lederschildpad en de onechte karetschildpad.

Op de eilanden komen drie soorten van het geslacht Dromicus voor. Het zijn wurgslangen die ca. 1 meter lang kunnen worden. Andere reptielen zijn gekko's, en lavahagedissen.

Zoogdieren

De Galápagos-pelsrob lijkt heel veel op de zeeleeuw, maar is veel kleiner. De pelsrob leeft vooral op het eiland Santiago. De ca. 50.000 zeeleeuwen leven verspreid over bijna alle eilanden. Ze kunnen een gewicht van 250 kilo bereiken.

Er leven zeven soorten walvissen rondom de Galápagos eilanden, o.a. potvissen, vinvissen en orka's. Dolfijnen komen in groten getale voor, met name de gewone dolfijn en de flessenneusdolfijn. Naast enkele soorten Galápagosratten komt er slechts één vleermuissoort voor.

Schaaldieren en vissen

advertentie

Sally Lightfoot krab Galapagoseilanden

Photo:Bargbagger Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Bijzonder opvallend zijn de rood/oranje Sally Lightfoot-krabben die mooi afsteken tegen het zwarte lavazand. Verder octopussen, zeepokken, kreeften en zee-egels.

De meest opvallende vissen zij de roggen. De grootste is de manta met een spanwijdte van wel zes meter. Andere soorten zijn de gevlekte adelaarsrog en de gouden rog die soms in imposante scholen rondzwemmen. De stekelrog kan verwondingen veroorzaken als je erop trapt.

Haaien komen in veel soorten voor rond de eilanden. De hamerhaai is de meest opvallende verschijning die tot vijf meter lang kan worden. Andere soorten zijn de Galápagoshaai en de witpuntrifhaai.

Verder kent de natuur onder water vele tropische vissen en grote hoeveelheden koraal, waaronder het zeldzame zwarte koraal. Een willekeurige opsomming: meterslange tonijnen, stekelbaarsjes, zeebaarzen, zeepaardjes, papegaaivissen, egelvissen, geelstaartchirurgijnvissen en witbandkoningsvissen.

advertentie

Puerta Ayora op het eiland Santa cruz, Galapagoseilanden

Photo:A Flores Lopez Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unportedno changes made

Klimaat en Weer

Klimaat kaart Ecuador

Photo:Ali Zifan Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 International no changes made

De grote verschillen in landschappen hebben een grote invloed op het klimaat van Ecuador. Ook de temperatuur van het zeewater, zeestromingen en de afstand tot de oceaan zijn van invloed op het klimaat. Toch kent men in Ecuador geen echte zomer of winter. Meestal wordt de droge periode zomer en de natte periode winter genoemd. Door de variatie in hoogte en natuurlijke kenmerken kunnen binnen een klein gebied een aantal microklimaten voorkomen met een zeer verschillende temperaturen, neerslaghoeveelheden en begroeiing.

De kust heeft het gehele jaar door een vochtig, warm tropisch klimaat. De gemiddelde temperatuur bedraagt overdag ca. 30°C maar van mei tot december is het aan de noordkust een stuk aangenamer door de koude Humboldt-golfstroom. In de nachten koelt het maar weinig af. Dichter bij de grens met Peru wordt de invloed van de Humboldt-golfstroom steeds sterker merkbaar. De kust van Ecuador heeft ook regelmatig te lijden van"El Niño", een periodieke warme zeestroming in de Grote Oceaan. De temperaturen lopen dan zeer hoog op en zware regenval zorgt voor overstromingen en landverschuivingen. Het noordelijke kustgebied heeft een dubbel regenseizoen met ca. 2000 mm neerslag per jaar. Naar het zuiden toe wordt de neerslag steeds minder en nabij de grens met Peru heerst zelfs een woestijnklimaat met soms maar 100 mm neerslag in één jaar.

In het Andesgebied komen grote verschillen in klimaat voor. Van juli tot september is het zonnig en droog en de regentijd duurt van oktober tot mei met een gemiddelde jaarlijkse neerslag van 1520 mm. Rond kerstmis is er bijna altijd een korte droge periode! Afhankelijk van de hoogte valt er tussen de 500 en 2000 mm per jaar. De temperaturen zijn ook sterk afhankelijk van de hoogte. Zo kan het kwik 's nachts tot onder het vriespunt dalen. De temperatuur in de bekkens tussen de bergen schommelt relatief weinig tussen 7 en 20°C. De hooggelegen hoofdstad Quito, die op minder dan 25 km van de evenaar ligt, kent een"eeuwigdurende lente", hoewel de nachten er vaak zeer koud zijn. Dit betekent dat de temperatuurverschillen in de zomer en winter minder verschillen dan de verschillen die op één dag optreden. Boven de 4800 meter hoogte heerst een hooggebergteklimaat.

Op de oostelijke hellingen van de Andes en in het Amazone-bekken is het het hele jaar door vochtig en warm met temperaturen boven de 25°C. De meeste regen, 3000-4000 mm per jaar, valt in de maanden april tot en met juni en dan meestal in de vorm van hevige, korte tropische buien. In augustus en in de periode december tot maart valt de minste regen.

Planten en dieren

Door de verschillende klimaatzones zij er ook grote verschillen in de planten- en dierenwereld. Zo heeft Ecuador ca. 25.000 soorten planten en bloemen, terwijl geheel Noord-Amerika"maar" 17.000 soorten heeft. En nog elk jaar worden er nieuwe soorten ontdekt. Verder zijn er ca. 1500 soorten vogels geteld, twee keer zoveel als in Noord-Amerika, Europa of Australië. Het is zeer waarschijnlijk dat er in de Ecuadoraanse jungle vogels leven die nog nooit door een mens gezien zijn.

Regenwoud Ecuador

Photo:Hubertl Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Het tropisch regenwoud is verdeeld over twee gebieden, ten oosten van de Andes en in het noordelijke kustgebied. Het regenwoud is beroemd om zijn soortenrijkdom en op één hectare groeien bijvoorbeeld meer dan 300 verschillende boomsoorten. Het regenwoud bestaat voor 90% uit"terra firma" waarvan de ondergrond altijd praktisch droog blijft en er daardoor bijna geen lage begroeiing voorkomt. De bomen die bijna allemaal een lengte hebben van 30- 40 meter zijn vaak honderden jaren oud; het dak van kruinen zorgt ervoor dat er bijna geen zonlicht tot de bodem doordringt. Veel voorkomende boomsoorten zijn palmen en laurieren. Er zijn ook terra firmawouden met een ondoordringbare lage begroeiing. Dit zijn ontgonnen stukken land waar pas in een later stadium weer bomen groeiden.

Cloud forest Ecuador

hoto:GreenockBeejamin CC Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Het regenwoud bestaat verder voor ca. 10% uit vloedbossen of igapó-woud. Deze wouden staan na overstromingen gemiddeld vier tot zeven maanden onder water, soms wel elf maanden. Typerend voor de bomen in de vloedbossen zijn de luchtwortels die uit de stammen groeien en de waterafstotende laag op de bladeren. Daardoor overleven de bomen de tijd dat ze onder water staan. De rubberboom, vroeger van groot economisch belang, groeit nu alleen nog in de vloedbossen. Op de grens van de vloedbossen en de terra firma groeien de giganten van het regenwoud, de kapokbomen met hun reusachtige steunwortels. De takken van de kruin kunnen bijna twintig meter lang worden. Als het water weggetrokken is verschijnen er op de bodem in korte tijd vele soorten varens, struiken, orchideeën, bromelia's en vele andere sierplanten.

Ocelot Ecuador

hoto:Geigi in het publieke domein

Bekende zoogdieren uit de regenwouden zijn o.a. jaguar, ocelot, poema, gordeldier, agouti, luiaard, pekarizwijn, tapir en de zeldzame zoetwaterdolfijn. Verder vele soorten apen zoals brulapen, slingerapen, wolapen, capucijner apen`en zijdeaapjes. Vele ara-soorten, kolibries en toekans zijn normale verschijningen. Opvallende verschijningen zijn de drietenige en tweetenige luiaard. Zeldzaam is de harpij-arend. Watervogels als roerdompen, ibissen ooievaars en een enorme varïeteit aan reigers zijn ook bekende verschijningen. De amioema is een soort gans die wel 1 meter groot kan worden.

Reptielen zijn vaak niet zichtbaar maar wel volop aanwezig: o.a. zwarte kaaiman met een lengte van 5-6 meter, de brilkaaiman, schildpadden en hagedissen. De boa constrictor en de indrukwekkende anaconda (tot negen meter lang) zijn gevaarlijke wurgslangen. De fer-de-lance of lanspuntslang is zeer giftig. De felkleurige pijlgifkikkers zijn bekend vanwege het gif dat gebruikt wordt door de indianen voor hun blaaspijlen.

Pijlgifkikker Ecuador

Photo:Geoff Gallice Creative Commons Attribution 2.0 Generic no changes made

Van de talloze insecten zijn de vlinders (ca. 4500 soorten) de mooiste: de felblauwe morpho heeft vleugels met een spanwijdte van 18 cm. De vogelspin doodt haar prooi met gif, maar is de enige gevaarlijke spin in de Ecuadoraanse jungle. Een bijzonder schouwspel vormen de enorme colonnes bladsnijdende parasolmieren waarvan de vrouwtjes constant met een stuk blad naar het nest lopen. Metershoge termietenheuvels herbergen termietenstaten met een koning, koningin, werkers en soldaten. Muggen zijn voor de mens zeer lastige diertjes, en de malariamug kan zeer gevaarlijk voor de mens zijn.

Onderzoek heeft uitgewezen dat er op vijf verschillende plaatsen in het regenwoud samen ca. 3000 soorten torren en kevers voorkomen. Deze plaatsen waren echter niet groter dan 12m2!! Een recente inventarisatie van vissoorten in Ecuador leverde meer dan 1000 soorten op. De sidderaal kan elektrische schokken van 600 volt produceren. Ook scholen piranha's kunnen gevaar opleveren en ook de pijlstaartrog is giftig.

Sidderaal Ecuador

Photo:Steven G Johnson CC Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

De nevelwouden op de hellingen van de Andes liggen tussen de 1000 en 3500 meter. Hier heerst een zeer hoge luchtvochtigheid en bomen van de bergwouden, o.a. quiñua en quishuar, zijn bedekt met mossen, boomvarens, epyfiten (niet- parasiterende gastplant), orchideeën en bromelia's.

Het aantal soorten dieren is veel minder dan in het regenwoud en zijn ook minder indrukwekkend. Algemeen komen voor otter, gordeldier, boommiereneter, opossum, stinkdier en agouti en vleermuizen (meer dan 100 soorten). De brilbeer is wel zeer zeldzaam. Bont gekleurde vogels zijn tangara's (ca. 133 soorten in Ecuador) en kolibries (ca. 120 soorten). Amfibieën worden vooral vertegenwoordigd door veel kikkersoorten die zich in deze vochtige omgeving goed thuis voelen.

Guineese biggetjes op de mart in Ecuador

Photo:Chris Fraser Creative Commons Attribution 2.0 Generic no changes made

Boven de 3500 meter ligt het paramo-gebied (ca. 10% van de totale oppervlakte van Ecuador) met veelal grassen, struiken en struikachtige bomen, de restanten van het Andesbos. Bijzonder is de"frailejon" of espeletia, een reuzenedelweiss die tot twee meter hoog kan worden. Een andere bijzondere plant is de medicinale chuquiragua.

Uiteraard hoe groter de hoogte, hoe minder diersoorten er voorkomen. De paramo's worden vooral door de indianen gebruikt om het vee te laten weiden. Verschillende soorten kleine marmotachtigen worden gejaagd door de op een vos lijkende paramocoyote. Bekend is natuurlijk het Guinees biggetje of de"cuy" zoals hij in Ecuador genoemd wordt. Ze komen in het wild voor maar worden ook gefokt voor het vlees.

Andes Condor Ecuador

Photo:Pedro Szekely Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic no changes made

De grootste vogel ter wereld met een spanwijdte van ongeveer drie meter is de Andescondor die soms op een hoogte van 6000 meter vliegt, hoger dan elke andere vogel ter wereld. Deze reusachtige vogel wordt echter zeer ernstig bedreigd met uitsterven; waarschijnlijk zijn er nog maar enkele honderden paartjes over. Andere opvallende vogels in dit gebied zijn de caracara en de Andes-kieviet.

In het centrale en zuidelijke kustgebied komen savannes voor. Oorspronkelijk begroeid met bos is dit gebied door mensenhanden ontbost en veranderd is savanne. Ook hier groeien de reusachtige kapokbomen en verder een groot aantal struiken en kruiden. Opmerkelijk is de"ceibo", een boom met een stam in de vorm van een fles. Ook de savannes hebben geen rijk dierenleven. Slangen en hagedissensoorten komen veel voor, samen met wat kleine zoogdieren. In de lucht cirkelen de zwarte gier en de kalkoengier.

Ceibo Ecuador

Photo:Geoff Gallice Creative Commons Attribution 2.0 Generic no changes made

In de woestijnachtige kuststreek beperkt de begroeiing zich tot grassen en vele soorten cactussen.

Mangroven met hun typische stelt- en ademwortels groeien in brak water van getijdengebieden. De mangrovebossen van Ecuador worden zwaar bedreigd door de garnalenteelt waardoor ze op dit moment grotendeels gerooid zijn. De rode mangrove is de bekendste soort in Ecuador.

In de mangrovebossen leven veel soorten zeevogels zoals lepelaars, aalscholvers, fregatvogels, slangenhalsvogels en bruine pelikanen. Ook vele vissen, weekdieren schaaldieren en schelpdieren hebben hier hun leefgebied.

Alpaca's Ecuador

Photo:Philippe Lavoie in het publieke domein

Van de geteelde gewassen zijn de aardappel en de yucca de belangrijkste. Er zijn meer dan tweehonderd wilde soorten en negen soorten gekweekte aardappelen. Van de yucca zijn er twee soorten: bittere en zoete. Ook maïs is een plant die al duizenden jaren belangrijk is als voedsel voor de inheemse bevolking. In de Andes komen ca. 50 soorten voor.

Kinini, het geneesmiddel tegen malaria, is in de 17e eeuw ontdekt in Ecuador. Het geneesmiddel wordt gemaakt van het poeder van de bast van de quina-boom. Door de grote vraag naar het geneesmiddel verdwenen de quina-bossen in hoog tempo en dat betekende het einde van de quina-cultuur in Ecuador.

De bekendste groep dieren van het Andesgebergte zijn de kameelachtigen: de guanaco, de vicuña, de alpaca en de lama. De guanaco en de vicuña leven in het wild, de lama en de alpaca zijn tot huisdieren gemaakt. Ze worden gebruikt als lastdier en voor vlees en wol. De guanaco is in Ecuador bijna uitgestorven en de vicuña wordt met uitsterven bedreigd. Door beide soorten te beschermen hoopt men de soorten in Ecuador te behouden.

Geschiedenis

Pre-Columbiaanse tijdperk

Aardewerk Valdivia Cultuur Ecuador

Photo:Germanum94 in het publieke domein

De eerste bewoners van Ecuador waren verzamelaars, jagers en vissers. Men denkt dat de overgang van deze nomadische stammen naar een formatieve levenswijze ongeveer 5000 jaar geleden heeft plaatsgevonden. Het aardewerk dat van deze culturen langs de kust van Ecuador is gevonden, is het oudste ooit in de beide Amerika's gevonden en behoort tot de zogenaamde Valdivia-cultuur. De oudste gevonden Valdivia-nederzetting dateert van ca. 3500 v.Chr. en heet Loma Alta. Een andere belangrijke archeologische vindplaats is Real Alto, een echte stad met tempels van ca. 1500 v.Chr.

Hoe deze Valdivia-cultuur zich in Ecuador ontwikkeld heeft is nog steeds onduidelijk. Een aantal wetenschappers zag sterke overeenkomsten tussen het aardewerk van de Jomon-cultuur op het Japanse eiland Kyushu. Echte bewijzen dat de Valdivia-cultuur afstamt van Japan zijn echter nooit gevonden. Bovendien komen de bewerkingen van het aardewerk overal ter wereld voor en zijn meer het gevolg van identieke technische hulpmiddelen die men had. Ook Polynesische afkomsttheorieën zijn onduidelijk en nooit bewezen.

Ook in het Amazonegebied van Ecuador woonden eerst jagers en verzamelaars. Landbouwdeskundigen ontdekten echter dat al 6000 jaar v.Chr. de casaveplant (maniok) in cultuur werd gebracht en er steden met vele duizenden inwoners langs de oevers van de Amazone en op de hellingen van de Ecuadoraanse Andes moeten hebben bestaan. Rond 3000 v.Chr. was er al intensief handelscontact geweest tussen bewoners van de Costa en de Sierra. Bewijs is gevonden in Cerro Narrio, een pre-Columbiaans handelscentrum.

La Tolita mythological figure in feathered costume, Ecuador

Pkoto:Marsupium in het publieke domein

Voordat de Inca's hun intrede deden was er al sprake van een grote culturele bloeiperiode van verschillende beschavingen. De La Tolita-cultuur bereikte haar hoogtepunt ca. 300 jaar v.Chr. o.a. in Noord-Ecuador. Deze cultuur werd beroemd door de vele gouden en platina voorwerpen die gevonden zijn. Archeologen gaan ervan uit dat het eiland La Tolita een pre-Columbiaanse heilige plaats is geweest. Vanwege het zeer hoge smeltpunt van platina is het zeer bijzonder dat het deze cultuur toch lukte om zulke fraaie voorwerpen van platina te maken. De Manta-cultuur kwam voor in de huidige provincie Manabí. Ook zij maakten prachtige voorwerpen en in de stad Manta woonden meer dan 20.000 inwoners. De Manta-cultuur kenmerkt zich verder door de uitgebreide handelscontacten met o.a. West-Mexico en Peru. Ook denkt men dat zij de ontdekkers van de Galapagoseilanden waren.

De La Tolita- en Manta-cultuur waren halverwege de 15e eeuw verdwenen en hadden plaats gemaakt voor boerengemeenschappen, de zogenaamde Sierra-culturen. Machtige Sierra-culturen waren de Cañaris en de Caras. De Caras hadden sterke banden met stammen uit het Amazonegebied en leefden aanvankelijk in de noordelijke kuststrook van Ecuador, maar trokken in de 15e eeuw naar het zuidelijke Sierra-gebied. Het spinnen en weven van schapenwol was hun voornaamste economische activiteit en dit volk werd geleid door één familie, de familie Shyri.

In het centrale deel van de Sierra woonden de Puruhá's, een krijgersvolk onder leiding van de familie Duchicela. De Caras en de Puruhás gingen in de 14e eeuw door een aantal huwelijken samen en rond de stad Quito ontstond zo het koninkrijk Quitu. Dit volk voerde vele oorlogen tegen de Cañaris en de soldaten wedren gerekruteerd uit de gewone bevolking. Rond deze tijd kwamen ook de Inca's ten tonele. Zij leefden aanvankelijk in de Peruaanse Andes en begonnen vanaf ca. 1430 met de uitbreiding van hun rijk. Rond 1460 begon hun strijd tegen de Cañaris met als doel de verovering van Quitu.

Inca Bouwwerk in Ingapirca, Ecuador

Photo:Delphine Ménard Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 France no changes made

Deze strijd werd gewonnen door de Inca-koning Tupac-Yupanqui. Uit wraakzucht door de tegenstand van de Cañaris werd de mannelijke bevolking in het Cañaris-gebied bijna geheel uitgeroeid. In 1492 werd Quito veroverd en in het noorden werden na 17 jaar strijd de Caras verslagen door de zoon van Tupac, Huayna-Capac. In het spoor van de Inca's trokken veel Quechua-sprekende indianen uit het huidige Peru naar Quito en omgeving en de Cañaris en Caras werden naar Peru gedeporteerd. De Inca's introduceerden de lama als lastdier, nieuwe gewassen, irrigatiemethoden en het wegennet van de Inca's werd doorgetrokken naar Quito.

De inwoners van Ecuador moesten voor de Inca's werken volgens het Mita-systeem: geen belastingen, maar arbeid of het verrichten van diensten. Hoewel het Inca-bewind wreed en vijandig was, trouwden verschillende Inca-leiders met dochters van plaatselijke koningsdochters. Bedoeld als versterking van de eenheid in het Inca-rijk, werd juist het tegenovergestelde bereikt. De Inca's waren namelijk vaak al getrouwd met Inca-prinsessen. Hierdoor ontstonden tussen de kinderen van beide vrouwen problemen met de troonsopvolging, waar beiden recht op dachten te hebben. Na de dood van Huayna-Cupac in 1527 werd Huascar troonopvolger, zeer tegen de zin van Atuahalpa. Er volgde een machtsstrijd die vijf jaar zou duren met Atuahalpa als uiteindelijke overwinnaar.

Spaanse overheersing

Francisco Pizarro, Ecuador

Photo:Fondo Antiguo de la Biblioteca de la Universidad de Sevilla CCAttribution 2.0 Generic no changes made

Door de komst van de Europeanen zou zijn heerschappij maar enkele maanden duren. In 1526 zetten de eerste, vaak uit de Spaanse provincie Extramadura afkomstige Spanjaarden, voet op Inca-bodem. Het waren verkenners van de Spaanse ontdekkingsreiziger en conquistador Francisco Pizarro. De goud- en zilverkoorts sloeg al snel toe onder de Spanjaarden en in 1531 kwam Pizarro terug om het gebied te veroveren. Na hevige strijd met indianen en een reis vol ontberingen bereikten ze de stad waar Atualhalpa woonde, Cajamarca. Atahualpa werd gevangen genomen en onder valse voorwendselen ca. 25 ton goud afhandig gemaakt. Toen ze hem niet meer nodig hadden werd hij beschuldigd van verraad en aan de wurgpaal ter dood gebracht.

Verschillende andere conquistadores trokken naar het Inca-gebied en dat zorgde daar voor veel onrust en uiteindelijk was in 1549 het hele noordelijke Inca- rijk veroverd door maar 2000 Spaanse soldaten die 500.000 indianen aan zich hadden onderworpen. Pas in 1554 werd de bestuurlijke chaos door de elkaar bestrijdende conquistadores hersteld. In 1563 kreeg het huidige Ecuador de naam Real Audiencia de Quito en zou tot ca. 1700 deel uit gaan maken van het onderkoninkrijk Peru. Er werd een feodaal landbouwsysteem geïntroduceerd; het land werd verdeeld onder de conquistadores, al snel gevolgd door de eerste Spaanse kolonisten. Ook de eerste slaven werden uit Afrika aangevoerd om te gaan werken op de cacaoplantages. Hoewel er nog wel naar goud en zilver gezocht werd, was al snel duidelijk dat er lang niet zoveel te halen was als bijvoorbeeld in Peru of Bolivia. Grootschalige mijnbouw bleef hier dus achterwege.

Hoofdplein van Quito in de 18e eeuw, Ecuador

Photo:Publek domein

In Ecuador werden daarentegen de eerste uitheemse tarwe en bananen verbouwd. De slechte toegankelijkheid zorgde ervoor dat de meeste Ecuadoraanse indianenvolken niet met uitroeiing bedreigd werden. Het koloniale beleid van de Spanjaarden steunde op de zogenaamde"encomienda" en op de kerk. Het encomienda- systeem hield in dat er stukken land geleend werden aan de Spaanse conquistadores, ambtenaren en kolonisten. Ze waren verantwoordelijk voor exploitatie en beheer van het land, maar ook voor het welzijn van de indianen die op hun land woonden. De indianen verdienden echter zo weinig dat ze zich in de schulden moesten steken om het hoofd boven water te houden. Dit systeem van uitbuiting werd van harte ondersteund door de kerk die zelf ook grootgrondbezitter was. Ook de bekering tot het katholieke geloof werd vaak met geweld en onder dwang uitgevoerd.

In 1835 bezocht de wetenschapper Charles Darwin de door Ecuador geannexeerde Galápagoseilanden. Zijn observaties droegen veel bij aan de ontwikkeling van de evolutieleer.

Door de Spaanse onderdrukking ontstonden er al snel verschillende onafhankelijkheidsbewegingen. O.a. door belastingverhogingen ontstond er in 1592 een tien maanden durende opstand die alleen met veel geweld gestopt kon worden door de Spanjaarden.

Ecuador op weg naar onafhankelijkheid

Simon Bolivar, Ecuador

Photo:Publiiek domein

In de 18e eeuw drongen de ideeën van de Verlichting door tot in Ecuador en zorgden voor een voedingsbodem waardoor al in 1809 de eerste staatsgreep plaatsvond in Quito. In 1808 werd de Spaanse koning Ferdinand VII door Napoleon afgezet. Het verzet hiertegen in Spanje sloeg over naar de koloniën toen de nieuwe machthebbers in Europa een aantal repressieve wetten op de koloniën losliet.

In 1809 greep een groep"criollo's" de macht in Quito. Deze opstand werd met veel geweld neergeslagen door de Spanjaarden. Twee jaar later volgden weer een machtsgreep die echter eenvoudig werd onderdrukt door de Spanjaarden. De weg naar de onafhankelijkheid kwam echter steeds meer open te liggen ook al stuurde de inmiddels weer teruggekeerde koning van Spanje Ferdinand VII, een grote troepenmacht naar de koloniën om de zaak weer onder controle te krijgen. De belangrijkste figuur in de strijd tegen de Spaanse loyalisten was de Venezolaan Simón Bolívar, de"bevrijder" (El Libertador). Hij veroverde het huidige Colombia (toen: Nieuw Granada) en Venezuela. In mei 1822 werd het rechtsgebied Quito bevrijd na de slag bij Pichincha onder leiding van Antonio José de Sucre. Bolívar wilde de bevrijde landen verenigen in een republiek of een federatie, Gran Colombia genaamd. Venezuela, Colombia en het rechtsgebied Quito traden tot de Federatie toe in 1822, maar al in 1830 viel de Federatie uiteen.

De gezaghebber van Quito Juan José Flores riep in september 1830 de Republiek Ecuador uit met dezelfde grenzen als die van het rechtsgebied. Dit gebeurde echter niet zorgvuldig genoeg en zou later tot grensconflicten met Peru leiden. De toestand van de arme bevolking veranderde nauwelijks en de politieke macht werd betwist door het conservatieve Quito en het liberale Guayaquil, oftewel tussen de Costa en de Sierra. President Flores bood de liberalen aan om per toerbeurt te regeren, waarbij het militaire gezag steeds in Quito gevestigd zou blijven. In 1843 weigerde Flores echter terug te treden voor de liberaal Rocafuerte. Twee jaar later grepen de liberalen alsnog de macht en werd Flores afgezet, maar de vijftien jaar daarna had Ecuador elf regeringen en werd de grondwet drie maal herschreven. Als gevolg hiervan stagneerde de economie volkomen. Ook waren er weer diverse grensproblemen met Colombia en Peru. Positief was dat de slavernij in 1852 officieel werd afgeschaft.

Gabriel García Moreno, Ecuador

Photo:Publiek domein

In 1860 volgde er een opstand van de conservatieven onder leiding van een van de belangrijkste figuren uit de Ecuadoraanse geschiedenis, Gabriel García Moreno, die van Ecuador een theocratie wilde maken. De zeer katholieke maar tirannieke Moreno verbood o.a. de vrijheid van meningsuiting en van drukpers en niet-praktiserende katholieken en andersdenkenden werd het staatsburgerschap ontnomen. Hij wist echter wel de rust in Ecuador te herstellen en ook economisch ging het beter. In 1875 werd Moreno vermoord en in 1895 kwam er een einde de macht van de conservatieven.

Twintigste eeuw

Rond 1900 was de liberaal Eloy Alfaro aan de macht en hij streefde in zijn economische politiek naar samenwerking met de kapitalistische staten, maar ook hij werd vermoord, nu door katholieke fundamentalisten. Dit naar aanleiding het invoeren van de scheiding tussen kerk en staat.

Tussen 1914 en 1925 maakte Ecuador een economische malaise door die gepaard ging met veel sociale onrust. Na een militaire staatsgreep in 1925 volgde de dictatuur van Isidro Ayora die fiscale en economische hervormingen doorvoerde. De terugkeer van een liberaal bewind in 1931 leidde tot de invoering van vrouwenkiesrecht.

José María Velasco Ibarra, Ecuador

Photo:Unknown Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Netherlands no changes made

In de tweede helft van de jaren dertig regeerden militaire junta's het land. De moeilijke internationale economische omstandigheden, de politieke instabiliteit en een nieuwe oorlog met Peru vormden de achtergrond van de groeiende nationale crisis. Het klimaat was toen rijp voor een populistische demogoog als José Maria Velasco Ibarra die tussen 1933 en 1972 vijf termijnen president van Ecuador was. De positie van Velasco, die handig manoeuvreerde tussen links en rechts, hing af van zijn sterke, directe band met de bevolking en later, toen die band minder werd, van de steun van het leger. Zijn bewind kenmerkte zich door het opstellen van veelbelovende programma's voor publieke werken, industrialisatie en landhervormingen, maar ook door een falende uitvoering van alle mooie plannen. Tijdens zijn bewind laaide het grensconflict met Peru regelmatig op. In 1941 werd de helft van het grondgebied van Ecuador zonder veel tegenstand door de Peruanen bezet. In 1942 werd het protocol van Rio de Janeiro gesloten waarin de grensverschuiving geratificeerd werd. Ecuador tekende het verdrag ook maar zou het later weer aanvechten.

In de jaren zestig en zeventig groeide de economie gestaag, en was het daardoor op het politieke front ook wat rustiger. Met name de bananenexport groeide enorm. In 1964 werd een landhervorming doorgevoerd waardoor er een einde kwam aan het systeem van grootgrondbezit (haciendas) en horigheid. In 1967 werden er grote olievoorraden ontdekt die nu nog steeds de kurken zijn waar de economie op drijft.

Begin 1972 bracht het leger Velasco ten val om de dat jaar te houden presidentsverkiezingen te voorkomen. Generaal Rodriguez Lara, die behoorde tot de links-nationalistische, zogenaamde Peruaanse vleugel in de strijdkrachten, werd president. Hij voerde echter geen echt progressief sociaal beleid maar gaf wel ruime aandacht aan de nationale economie. Begin 1976 werd Rodriguez Lara weer afgezet en vervangen door een junta die de geleidelijke terugkeer naar een burgerregering aankondigde.

Op 15 januari 1978 werd er een nieuwe grondwet aangenomen die voor iedereen kiesrecht inhield. In 1979 werd de centrum-linkse Jaime Roldós Aguilera tot president gekozen. Hij beloofde sociale en economische hervormingen ten gunste van het gewone volk, maar had de pech dat de olieprijs op de wereldmarkt kelderde waardoor alle mooie plannen niet meer gerealiseerd konden worden. Het opnieuw oplaaiende conflict over het deel van het Amazonegebied dat Ecuador in 1941 aan Peru had verloren, leidde in 1981 tot een grensoorlog tussen beide landen.

In 1981 kwam Roldós om bij een vliegtuigongeluk. Vice-president Osvaldo Hurtado nam zijn plaats in en probeerde het beleid van zijn voorganger voort te zetten. Ook hij had echter pech: grote overstromingenbrachten enorme schade toe aan wegen, spoorwegen en de rijst- en bananenoogst. Hurtado ontsloeg de opperbevelhebber van de strijdkrachten en de minister van Defensie, die gekant waren tegen zijn pogingen tot verzoening met Peru. De verkiezingen van 1984 werden gewonnen door de conservatief Léon Febres Cordero. Zijn streven naar een vrijemarkteconomie en autoritaire regeerstijl zorgden voor veel sociale onrust en politieke instabiliteit.

Er volgde een coup van luchtmachtgeneraal Frank Vargas, die echter mislukte en Vargas werd gevangengenomen. In 1987 werd Febres ontvoerd door Vargas- aanhangers. Febres kwam pas vrij toen hij Vargas amnestie verleende. In 1988 werden de verkiezingen gewonnen door de sociaal-democraat Rodrigo Borja Cevallos. Ook hij introduceerde tal van hervormingen en wilde vooral de hoge inflatie beteugelen. Hij moest daarvoor wel impopulaire maatregelen nemen die leidden tot vele stakingen.

Zijn opvolger Sixto Durán Ballén probeerde door decentralisatie, modernisering en privatisering van Ecuador economisch en politiek een stabiel land te maken. De uitvoering van het economische aanpassingsprogramma verliep in de eerste helft van de jaren negentig moeizaam, doordat de regering voortdurend botste met een oppositionele meerderheid in het parlement en ook vakbonden en indiaanse organisaties zich fel verzetten. De parlementsverkiezingen van mei 1994 liepen uit op een forse nederlaag van de partijen van president Durán Ballén.

In 1995 volgden er weer een serie grensincidenten met Peru waarbij tientallen doden vielen. Internationale waarnemers houden sinds de wapenstilstand van april 1995 toezicht op de naleving ervan. Durán werd in 1996 opgevolgd door de excentrieke Abdalalá Bucaram (El loco = de gek), die dankzij mooie beloften veel stemmen won in de lagere sociale klassen. De door hem geïnitieerde voedsel- en woningprogramma's zorgde voor veel enthousiasme onder de bevolking. Het bleek echter allemaal gebakken lucht en al snel startte hij gigantische bezuinigingsoperaties en in een zeer korte tijd belandde Ecuador midden in een economische crisis. Op 6 februari 1997 werd hij door het parlement afgezet wegens"geestelijk onvermogen".

Tijdelijk staatshoofd werd Fabian Alarcon. De presidentsverkiezingen van mei 1998 werden na een noodzakelijke tweede ronde gewonnen door de burgemeester van Quito, Jamil Mahuad Witt. In augustus 1998 werd er weer een nieuwe grondwet aangenomen. In oktober 1998 bereikten de regeringen van Peru en Ecuador een overeenkomst die de grens tussen beide landen in het Amazonegebied vastlegde. Ook kreeg Ecuador het recht van navigatie over de Amazonerivier. De slechte economische situatie leidde begin 1999 tot een vrije val van de waarde van de sucre. De maatregelen van de regering om de crisis te bestrijden stuitten op verzet van de vakbonden, maar op 18 maart bereikte president Mahuad een akkoord met de oppositie over een gematigd bezuinigingspakket.

Na maandenlange onderhandelingen keurde het IMF eind augustus een lening van $ 400 miljoen goed op voorwaarde van een verhoging van de belastingen en een hervorming van het financiële systeem. Begin oktober schortte de regering de betalingen (rente en afbetaling) op de buitenlandse schuld van 13 miljard dollar op, wat leidde tot een kredietstop door buitenlandse financiële instellingen.

21e eeuw

Sinds 22 januari 2000 is Gustavo Noboa Bejarano president na een coup tegen de zittende president Mahuad. Honderden indianen bestormden samen met een groep soldaten de parlementsgebouwen in de hoofdstad Quito. Het Ecuadoriaanse leger vroeg Mahuad om af te treden om zo een democratische oplossing te vinden voor de crisi in het land.

In november 2002 werd de vulkaan El Reventador (3560 meter) na een onderbreking van 26 jaar weer actief. De berg begon een grote hoeveelheid gas, rook en as uit te stoten. De berg ligt ongeveer 100 kilometer ten oosten van de hoofdstad Quito, en veroorzaakte zelfs daar de nodige overlast.

Lucio Gutiérrez Borbua, Ecuador

Photo:Antônio Milena/ABr Creative Commons Attribution 3.0 Brazil no changes made

De verkiezingen van november 2002 werden gewonnen door oud-kolonel Lucio Gutiérrez Borbua van de 'Partido Sociedad Patriótica' (PSP). Gutiérrez maakte deel uit van de coup tegen president Mahuad. De president verkreeg aanvankelijk vooral steun van linkse en inheemse groeperingen. Sinds zijn aantreden sloeg deze steun echter om in kritiek op zijn orthodoxe economische politiek in de lijn van zijn voorgangers. Het werd Gutiérrez niet in dank afgenomen toen hij 27 van de 31 hogerechters verving in december 2004. Vervolgens ontstond er een nationale crisis toen de voorzitter van het hooggerechtshof Guillermo Castro Dager de veroordeling tegen ex-president Bucaram (zijn jeugdvriend en politiek medestander) introk. Bucaram keerde terug van zijn ballingschap in Afrika en verklaarde"ik ben ouder en wijzer, maar gekker dan ooit!". Om de woedende demonstranten tot bedaren te brengen kondigde Gutiérrez het ontslag van het hooggerechtshof aan terwijl hij ook de noodtoestand afkondigde. Vier mensen lieten het leven in ongeregeldheden tussen de demonstranten en de door de overheid opgetrommelde tegendemonstranten. Het Congres dwong de president tot aftreden wegens zijn onverantwoordelijke gedrag en dictatoriale trekken. Het leger verklaarde niet op te zullen treden tegen het eigen volk en de president niet langer te steunen. Gutiérrez ontvluchtte per helikopter zijn paleis om asiel aan te vragen bij de Braziliaanse ambassade. Ook Bucaram ontvluchtte wederom het land voor asiel in Panama.

Voormalig vicepresident Alfredo Palacio regeert sinds 19 april 2005 het land en is de zevende president binnen negen jaar. De 66 jarige cardioloog Palacio die zich voorheen al kritisch uitliet tegenover Gutiérrez is niet verbonden aan een politieke partij. De ontevredenheid die tot uiting kwam in de volksprotesten was niet slechts gericht tegen Gutiérrez, het was een uiting van onvrede en wantrouwen tegenover de gehele politieke klasse. Palacio staat daarom voor de uitdaging om de democratie in ere te herstellen en het vertrouwen van het volk hiervoor te winnen. Palacio deed diverse pogingen tot politieke hervormingen, die allen door het Congres werden verworpen. In een transparant proces met technische assistentie en monitoring van o.a. de VN, OAS en Spanje werd een nieuw Hooggerechtshof samengesteld.

Rafael Correa, Ecuador

Photo:Roosewelt Pinheiro/Abr Creative Commons Attribution 3.0 Brazil no changes made

In november 2006 won de linkse econoom Rafael Correa de verkiezingen. Op 15 januari 2007 werd hij geïnaugureerd als achtste president in tien jaar tijd.

In maart 2008 ontstaat er een crisis met Colombia vanwege een grensoverschrijding door Colombia In juni worden er weer op laag niveau diplomatieke betrekkingen onderhouden. In april 2009 wint Correa de presidentverkiezingen met een meerderheid van 51% in de eerste ronde. In april 2010 dreigt de regering met overname van buitenlandse olieconcessies, wanneer die maatschappijen niet meer staatsbemoeienes toestaan.

Eind september, begin oktober 2010 werd Ecuador geteisterd door gewelddadige onlusten. Politiemensen kwamen in opstand tegen hervormingen en bezuinigingen die een verslechtering van hun inkomens en privileges inhielden. De regering kondigde de noodtoestand af nadat het gebouw waarin zich president Correa bevond, omsingeld werd door boze agenten. Bij de protesten vielen minstens twee doden. Mei 2011 stemmen kiezers voor een hervormingsprogramma van president Correa, tegenstanders vinden dat de president te veel macht naar zich toe trekt. In februari 2013 wint Correa opnieuw de verkiezingen. In oktober dreigt hij af te treden wanneer het parlement abortus toestaat. In oktober 2014 staat het constitutionele hof het parlement toe om grondwetswijzigingen voor te bereiden om de termijnen voor het presidentschap op te rekken.

In december 2015 zijn er demonstraties nadat het parlement dit besluit ook daadwerkelijk neemt. President Correa zegt toe dat hij zich niet herkiesbaar stelt in 2017. Hij werd opgevolgd door Lenin Morena, die de verkeizingen van mei 2017 won. In 2018 wordt per referendum besloten dat een president maximaal twee termijnen mag uitdienen. In 2019 zijn er massale protesten van de inheemse bewoners tegen de verhoging van de brandstofprijzen.

Bevolking

Kinderen Ecuador

Photo:Mill 1 Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 International no changes made

In 2017 woonden er in Ecuador 16.290.913 mensen. De bevolkingsdichtheid bedraagt ca. 63 inwoners per km2, en is daarmee de hoogste van Zuid-Amerika. In de Oriente (ca. 50% van de oppervlakte van Ecuador) woont slechts 2% van de bevolking; de overige bewoners zijn ongeveer gelijk verdeeld tussen de Costa (rond 1900 nog maar 7%) en de Sierra. Ongeveer 64% van de bevolking woont in stedelijke gebieden. Guayaquil en Quito hebben meer dan één miljoen inwoners en andere grote steden zijn Cuenca, Machala, Portoviejo, Ambato, Manta, Santo Domingo, Esmeraldas en Loja.

In 2017 nam de bevolking toe met 1,28%. De sterfte van kinderen jonger dan één jaar was in 2017 16 per duizend levendgeborenen.

27% van de bevolking is jonger dan 15 jaar, dubbel zoveel als in Europa en Noord-Amerika; 65,5% van de bevolking is tussen 15 en 64 jaar oud; 7,5% van de bevolking is 65+.

Het geboorte- en sterftecijfer per 1000 inwoners is respectievelijk 17.9 en 5.1. De levensverwachting van mannen is ca. 734 jaar en die van vrouwen ca. 80,1 jaar. (2017)

Hoewel het door de vele mengvormen nauwelijks mogelijk is een exacte verdeling van de samenstelling van de bevolking te geven, gaat men er in 2017 van uit dat 72% mestiezen zijn, 14% indianen, 6% blanken, 7% mulatten en 2% Afro- Amerikanen.

Campesinos werken samen aan gemeenschappelijke projectie in Ecuador

Photo:Tobias Demi CCAttribution-Share Alike 4.0 International no changes made

De Ecuadoraanse samenleving is voornamelijk gevormd door de geschiedenis en de grillige geografie van het land. Daardoor zijn er grote verschillen ontstaan in uiterlijk en temperament tussen de bewoners van de Oriente, de Sierra en de Costa. De bewoners van de Sierra, de serranos, leven in een gevarieerd, vruchtbaar landschap dat meestal toebehoort aan rijke landeigenaren. De boeren (campesinos) hebben een zeer hard bestaan, zowel die van de Sierra als die van de Costa (costeños).

In de Sierra wonen vooral indianen, criollos (afstammelingen van in Ecuador geboren Spanjaarden), en mestiezen (indiaans-Europees bloed). Aan de Costa wonen naast deze groepen ook nog zwarten, mulatten en sambo's (indiaans en zwart bloed). In de noordwestelijke kustprovincie Esmeraldas, de Chotavallei en in de bergachtige provincie Imbabura wonen veel afro-Amerikanen, herkenbaar aan hun donkere huid en kroeshaar. In Guayaquil leeft een grote groep Chinezen en een andere groep, de Turken of Arabieren (vooral Libanezen) hebben een vooraanstaande positie op economisch en politiek gebied. Zo was Abdalá Bucaram, zoon van Syrisch/Libanese ouders van 1996 tot begin 1997 president van Ecuador. Ecuador telt tien verschillende inheemse, indiaanse bevolkingsgroepen met vaak hun eigen taal en cultuur. De meeste spreken een dialect dat afgeleid is van het Quechua. De grootste etnische groepen die in het tropische regenwoud leven zijn de Quichuas, de Shuar, de Achuar, de Huaorani, de Siona-Secoya en de Cofán.

Quicha vrouw Ecuador

Photo:Public domain

De Quichuas zijn de grootste inheemse groep en zijn nauw verwant met de Quichuas van de hooglanden van de Ecuadoraanse Andes. Ze worden verdeeld in Quijos en Canelos (oerwoudmensen). Ze beschikken van oudsher over een goed ontwikkeld landbouwsysteem.

De Cofán en de Siona-Secoya leven in het noordelijke deel van de Oriente. De laatste groep bestaat uit twee aparte groepen die besloten samen te gaan toen hun aantal in de loop van de 20e eeuw zeer sterk afnam. Ze gebruiken de slash- en-burn techniek wat de landbouw betreft. Kleine stukjes regenwoud worden gekapt en daarna in brand gestoken om de struiken en de ondergroei weg te krijgen. Vervolgens worden er gewassen gezaaid en na enkele jaren trekt men weer verder en begint de cyclus opnieuw. Ze leven daardoor semi-nomadisch.

De Shuar en de nauw verwante Achuar leven in het zuidelijke deel van de Oriente. Ze leven eigenlijk maar van één gewas, de zoete maniok en de laatste jaren van het houden van vee. Hierdoor zijn het van semi-nomadische tot semi- permanente volken geworden.

Bekende hooglandstammen zijn Otavaleños, de Salasacas, de Cañaris en de Saraguros. De Otavaleños zijn in de zomer vaak te zien als muzikant in de Europese grote steden en verkopen daar ook handgemaakte kunstnijverheid. Ook in Ecuador zijn het ware handelsreizigers. De Saraguros leefden ooit in de buurt van het Titicacameer in Peru, maar werden door de Inca's gedwongen te verhuizen naar het huidige gebied rondom de stad Saraguro. Ze zijn direct te herkennen aan hun traditionele kleding. Het zijn nu voornamelijk veeboeren en van alle indiaanse groepen de meest succesvolle.

De positie van de oorspronkelijk bewoners, de indianen, is nog steeds zeer slecht. Ze worden onderdrukt en er zijn bijvoorbeeld nauwelijks indianen in het parlement vertegenwoordigd. Blanken en mestiezen beschouwen de indianen als tweederangs burgers en het racisme is dan ook diep geworteld. De blanken zijn nog steeds de machtigste bevolkingsgroep ondanks hun relatief kleine aantal. Ze bezitten de meeste economisch en politiek belangrijke posten.

Taal

Spaanse dialecten in Ecuador

Photo:Merchancano Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

De officiële taal van Ecuador is het Spaans, ook wel Castellano genoemd in plaats van Español; de Indianen in de Sierra spreken overwegend Chibcha en vooral Quechua, wat oorspronkelijk de gesproken taal van de Inca's was.

Het Quechua heeft verschillende dialecten die flink van elkaar verschillen en deze taal wordt ook nog in Peru en Bolivia gesproken. In de Oriente worden vele andere indianentalen en dialecten gesproken, soms een dialect van het Quechua maar meestal hebben ze geen enkele relatie met het Quechua.

Spaans Quechua 1 uno u'luc

2 dos iscai

3 tres quinsa

5 cinco phisca

10 diez chunca

morgen mañana tutamanta

zoon hijo churi

zwart negro yana

neus nariz senca

Nederlands: hoe oud ben je? Spaans: cuantos años tienes?

Quechua: masca huatayoctaccanqui?

De Galápagoseilanden hebben twee of soms wel drie namen. Van vroeger uit hebben ze een Spaanse en/of Engelse naam gekregen. In 1892 kregen de eilanden van Ecuadoraanse regering een officiële naam.

Godsdienst

basilica del Voto Nacional in Quito, Ecuador

Photo:Maros Mraz Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Meer dan 90% van de totale bevolking belijdt het rooms-katholieke geloof. De katholieke kerk vervult naast de religieuze ook nog steeds een, weliswaar bescheiden, rol in het politieke leven. De rooms-katholieke kerk bestaat uit achttien bisdommen en drie aartsbisdommen, Cuenca, Guayaquil en Quito. Ecuador telt vele bedevaartplaatsen waar elk jaar honderdduizenden pelgrims heentrekken. De Ecuadoraanse grondwet garandeert vrijheid van godsdienst sinds 1904 en daardoor komen er, met name op het platteland, steeds meer andere geloofsgemeenschappen voor zoals mormonen, baptisten, zevendedagsadventisten, de pinkstergemeente en Jehova's getuigen. Deze groeperingen proberen naast evangelisatie ook geld te steken in kleine ontwikkelingsprojecten en de infrastructuur, om daarmee de bevolking aan zich te binden.

Oude indiaanse gebruiken en rituelen komen nog bij alle gezindten voor, met name onder de indiaanse leden ervan. Een deel van de indiaanse bevolking is aanhanger van natuurreligies.

Samenleving

Staatsinrichting

Parlementsgebouw van Ecuador in Quito

Photo:Asamblea Nacional del Ecuador CC Attribution-Share Alike 2.0 Generic no changes made

Ecuador is een republiek met een democratisch gekozen parlement en aan het hoofd staat een president. Sinds 1979 wordt het land democratisch geregeerd.

Volgens de in augustus 1998 van kracht geworden grondwet, de negentiende sinds de eerste grondwet van 1830, berust de wetgevende macht bij het parlement dat uit één kamer (Cámara Nacional de Representantes) bestaat van 121 volksvertegenwoordigers die door rechtstreekse verkiezingen voor vier jaar gekozen worden. 79 leden worden gekozen via algemene verkiezingen en 42 leden worden gekozen via provinciale verkiezingen, twee per provincie.

De uitvoerende macht is in handen van de president, die door de bevolking rechtstreeks voor vier jaar gekozen wordt. Bij de presidentsverkiezingen moet de president meer dan 50% van de stemmen behalen. Haalt hij dit niet dan volgt er een tweede ronde tussen de twee grootste concurrenten. Doordat er ca. 15 verschillende politieke partijen zijn is er meestal een tweede ronde nodig. De volgende ambtsperiode is hij niet herkiesbaar, daarna weer wel. De president is tevens hoofd van de strijdkrachten en benoemt zijn eigen kabinet.

Er is algemeen kiesrecht voor burgers van achttien jaar en ouder en tot 1979 was dit recht voorbehouden aan hen die konden lezen en schrijven en in het bezit waren van een identiteitsbewijs. Dat was op dat moment maar 10 à 15% van de bevolking.

Ecuador is administratief verdeeld in 21 provincies, die onderverdeeld zijn in 183 kantons (cantones) die vervolgens weer verdeeld zijn in 746 gemeenten. De provincies worden bestuurd door een gouverneur die benoemd wordt door de president.

Ecuador is lid van o.a. de volgende internationale organisaties: de Verenigde Naties en een aantal van haar suborganisaties, de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), het Internationaal Monetair Fonds (IMF), de Latijns-Amerikaanse Integratie Associatie (LAIA), het zgn. Andes-Pact en van het Latijns- Amerikaanse Economische Systeem (SELA), het Verdrag van Amazonische Samenwerking uit 1978, waarin economische en ecologische relaties met aan het Amazonebekken grenzende buurlanden geregeld zijn. Voor de huidige politieke situatie, zie hoofdstuk geschiedenis.

Onderwijs

School in San Juan, Ecuador

Photo:Bernard Gagnon CC Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Onderwijs is officieel voor iedereen negen jaar verplicht. Vaak gaan kinderen hooguit zes jaar naar school, met name op het platteland. De middelbare school wordt daar door maar weinig kinderen bezocht. Vaak is het zo dat de verspreid wonende bevolking niet eens vervoer heeft om bij de scholen te komen en bovendien zijn de kosten vaak te hoog voor de arme boeren.

Op het middelbaar onderwijs is een groot tekort aan leraren waardoor er veel te grote klassen zijn die het niveau van onderwijs weer omlaag halen. Van de kinderen die het voortgezet onderwijs gaan volgen, haalt maar de helft een diploma; de rest haakt voortijdig af. Het diploma behaald op het middelbaar onderwijs is een must om hoger onderwijs te kunnen volgen. Er zijn ongeveer twintig universiteiten en technische hogescholen.

Ongeveer 14% van de volwassen bevolking is analfabeet, maar op het platteland en onder de indiaanse bevolking ligt dit percentage aanzienlijk hoger. Verder wordt de moedertaal van de meeste indianen nog steeds niet onderwezen, waardoor vele indiaanse kinderen in feite van onderwijs verstoken blijven.

Vanwege salarisproblemen wordt er door de leerkrachten regelmatig gestaakt. De particuliere scholen doen het veel beter dan de overheidsscholen. Ongeveer 20% van de leerlingen zit op het particulier onderwijs. In de hooglanden loopt het onderwijsjaar van september tot juni en aan de kust van mei tot januari.

Economie

World Trade Center in Guayaquil, Ecuador

Photo:Alfredo Morena in het publieke domein

Ecuador was tot begin jaren zeventig een van de minst ontwikkelde landen van Zuid-Amerika. Het land bleek echter grote oliereserves te hebben (in 1967 ontdekt door Texaco) en de economie drijft dan eigenlijk voor de helft op aardolie. De voorraden in Ecuador zijn echter niet zo groot en men denkt dat het nog maar twintig jaar een belangrijke inkomstenbron vormt. Ook bananen en garnalen zijn belangrijke exportproducten, maar evenals olie sterk afhankelijk van de wereldmarktprijzen en daardoor kwetsbaar. Het toerisme is sinds de laatste drie decennia ook steeds belangrijker voor de economie van Ecuador geworden.

Dankzij de groei van de olieproductie en de stijging van de olieprijs groeide het bnp tussen 1970 en 1980 met gemiddeld 9,5% per jaar. Sinds 1972 heeft de uitvoer van olie de economische structuur ingrijpend gewijzigd. Het aandeel van de verschillende sectoren in het bruto binnenlands product (bbp) was in 2017 als volgt: landbouw (bananen, koffie, cacao en suiker) 7,7%, industrie 35,2% (waarvan mijnbouw (inclusief olie) 11%, handel en diensten 56,9%.

De economische groei bedroeg in de jaren 2010 tot en met 2013 rond de 5%. in 2017 is de groei 2,7%. Van de beroepsbevolking is 55,5% werkzaam in handel en diensten, 26,1% in de landbouw en 18,4% in de industrie en mijnbouw. De werkloosheid bedraagt officieel 4,6%; de verborgen werkloosheid is echter veel groter.

Tot op de dag van vandaag blijft het grootste deel van de opbrengst van de economie bij een kleine groep van de bevolking en verdient de rest van de bevolking daarmee vergeleken maar weinig. Ongeveer 21,5% van de bevolking leeft onder de armoedegrens. (2017)

Landbouw, veehouderij, bosbouw en visserij

Bananen zijn een belangrijk exportproduct van Ecuador

Photo:Scot Nelson in het publieke domein

Van het totale landoppervlak is ca. 12% in gebruik voor landbouw, 11% is weidegrond en 60% is met bos bedekt. Van de landbouwgrond ligt rond 60% in de Costa en bijna 40% in de Sierra; het landbouwpotentieel in de Oriente wordt geschat op 35% van het totale landbouwoppervlak. Belangrijke producten van de Costa zijn bananen, cacao, en koffie. De Costa produceert verder palmpitten, rijst, katoen, suikerriet en tropische vruchten. In 1993 was Ecuador nog de belangrijkste bananenexporteur ter wereld en lagen de inkomsten rond de 1 miljard dollar. De arbeidsomstandigheden van de bananeros zijn slecht, o.a. door bestrijdingsmiddelen die zonder beschermende kleding gebruikt worden. Toch zijn zeer vele Ecuadoranen direct of indirect afhankelijk voor hun inkomen van de bananensector.

Koffie en cacao waren eens belangrijke exportproducten, maar leveren nu nog maar een paar procent van de totale exportinkomsten op. De dalende prijzen op de wereldmarkt zijn hier voornamelijk debet aan.

In de Sierra worden aardappelen, maïs, tarwe en gerst verbouwd, en is de rundveehouderij belangrijk. De veeteelt kent sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw een explosieve groei o.a. door de invoer van sterke rassen.

De nationale productie van tarwe, gerst en melk is te klein om te voldoen aan de binnenlandse vraag. Vanaf eind jaren tachtig worden in de noordelijke Andes snijbloemen geteeld. Vooral veel vrouwen werken in deze sector. Een bijzonder exportproduct is tagua of plantaardig ivoor. De tagua-noot bestaat uit vast wit vruchtvlees dat na het oogsten moet harden en dan praktisch niet van echt ivoor te onderscheiden is. Door het verbod op olifantenivoor stijgt de belangstelling voor de tagua.

Ondanks de landhervormingen is de landbouwgrond nog grotendeels in handen van grootgrondbezitters: ca. 10% van de eigenaren beschikt over driekwart van de grond. Meer dan 70% van de landbouwbedrijven is kleiner dan 5 ha. Een bekend gezicht zijn de op een veelkleurige lappendeken lijkende hellingen van de Andes. De agrarische hervormingen hebben ook geen einde kunnen maken aan de traditionele vorm van deelpacht (huasipungo), waarbij de"pacht" voldaan wordt door arbeid te verrichten voor de grootgrondbezitter.

De grote houtreserves van het land, vooral in de oerwouden in de Oriente, worden slechts op bescheiden schaal geëxploiteerd. Door kolonisatie wordt echter jaarlijks 90.000 hectaren Amazone-woud ontbost, ca. 1% van de totale oppervlakte oerwoud. Deze kolonisatie is voor een deel spontaan en voor een deel overheidsbeleid. Men stimuleerde de migratie naar de Oriente omdat men dacht dat de landbouwgrond daar onuitputtelijk zou zijn. Dit bleek echter niet waar te zijn; de dunne vruchtbare bodemlaag was al snel uitgeput en kon daarna alleen nog maar als weiland dienen.

Ecuador heeft een belangrijke en snel groeiende zeevisserij (sardines en tonijn). De kweek van schaaldieren vormt op dit moment een belangrijke bijdrage aan de export. Het grootste deel van de garnalen wordt gekweekt in de Golf van Gayaguil en in de provincie Esmeraldas. Ecuador is inmiddels de vierde garnalenproducent ter wereld. Om de visgronden, vooral rond de Galapagoseilanden en voor de kust, te beschermen heeft Ecuador een 200-mijlszone ingesteld.

Mijnbouw en energievoorziening

Olieindustrie Ecuador

Photo:KelvinLemos Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Sinds de koloniale tijd is de winning van goud en zilver (bij Portovelo in de provincie El Oro) van belang, en op beperkte schaal wordt koper en zwavel gewonnen. Verder is er zink, antimoon en uraan gevonden dat echter nog niet te exploiteren valt. Volgens de nieuwe mijnbouwwetgeving van 1974 zijn alle mijnen staatseigendom en de exploitatie en verkoop dient in samenwerking met de staat te geschieden.

In de jaren zeventig is de winning van aardolie economisch van groot belang geworden. De ontdekking in 1967 van zeer rijke olievelden in de Oriente (provincie Napo) maakte Ecuador na Venezuela de tweede olie-exporteur van Zuid- Amerika. Sinds 1972 is er een ruim 450 km lange oliepijpleiding van de wingebieden naar Esmeraldas in gebruik. Door de beperkte raffinagecapaciteit wordt de olie voor het grootste gedeelte ongeraffineerd uitgevoerd.

Vanaf 1972 werken de Noord-Amerikaanse maatschappijen nauw samen met de in 1971 opgerichte staatsoliemaatschappij CEPE, sinds 1989 Petroleus del Ecuador. De aardoliewinning heeft wel zeer negatieve gevolgen voor het milieu. Grote stukken oerwoud zijn gekapt en grote hoeveelheden zware metalen zijn in de grond en het grondwater terecht gekomen. Ook lekken veel aardoliepijpleidingen waardoor nu al vele honderdduizenden liters olie in het milieu zijn terecht gekomen.

In de Golf van Guayaquil zijn grote aardgasreserves ontdekt. De geïnstalleerde capaciteit voor de opwekking van elektriciteit (waarvan 48% door waterkracht) is nog onvoldoende. Er zijn nieuwe waterkrachtcentrales bij Pisayambo, Paute en Agoyán in werking gesteld.

Industrie

Textiel Ecador

Photo:David Adam Kess CC Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

De industriële productie groeide in de jaren tussen 1972 en 1982 met gemiddeld 10,5% per jaar, maar stagneerde in de jaren tachtig als gevolg van teruglopende investeringen. Nieuwe fabrieken voor chemie, hout- en papierverwerking en metaalverwerkende industrie schoten als paddestoelen uit de grond.

Tussen 1982 en 1992 steeg de industriële productie nog maar met 0,2% per jaar. Sinds 1992 is er weer sprake van groei. Een groot deel van de industriële expansie, gericht op importsubstitutie, is tot stand gebracht door buitenlandse investeringen (voornamelijk de Verenigde Staten), buitenlandse kredieten en een sterke uitbreiding van overheidskredieten. Buitenlandse bedrijven kregen dezelfde rechten als de nationale bedrijven.

De industrie is voor driekwart geconcentreerd in Guayaquil en Quito. De belangrijkste producten zijn textiel, plantaardige oliën en vetten, cacaoproducten, suiker, tabak, bier, cement, papier, metaalwaren en rubber. Het doel van een groots opgezet industrieplan is het aanzwengelen van de export en een vermindering van de afhankelijkheid van de import. Grondstof verwerkende, chemische en kunststofindustrie worden sterk gestimuleerd.

De meeste werknemers in de industrie werken in kleine familiebedrijven van minder dan 500 arbeidsplaatsen. Bedrijven met meer dan 500 werknemers zijn er niet veel te vinden in Ecuador.

Handel en verkeer

Expor Ecuador

Photo: Haussmann, Cesar Hidalgo, et. al. CC3.0 Unported no changes made

Aardolie, garnalen, bananen, koffie, cacao en snijbloemen zijn de belangrijkste exportproducten. De belangrijkste exportpartners zijn de Verenigde Staten, Colombia, Italië, Chili en Peru. In 2017 werd er voor 19,1 miljard dollar geëxporteerd.

Ingevoerd worden vooral machines, halffabricaten en voedingsmiddelen. De belangrijkste importpartners zijn de Verenigde Staten, Colombia, Venezuela, Japan en Mexico. In 2017 werd er voor 19 miljard dollar geïmporteerd. De toegenomen internationale kredietwaardigheid heeft geleid tot een snelle groei van de buitenlandse schuld.

De belangrijkste belemmering voor het binnenlandse en buitenlandse transport over de weg wordt gevormd door het oerwoud in de Oriente en de Andesketens in de Sierra. De belangrijkste wegverbindingen zijn het Ecuadoraanse deel van de Carretera Panamericana (1392 km) tussen Tulcán aan de grens met Colombia en Macará aan de grens met Peru. Er zijn vier spoorlijnen met een totale lengte van ruim 1500 km waarvan echter nog maar 971 km wordt gebruikt die dan ook nog maar van weinig betekenis voor de economie zijn.

De binnenvaart speelt als verkeersverbinding een belangrijke rol, zowel in het vrijwel ontoegankelijke oerwoud in de Oriente als in de Costa. Voor de buitenlandse handel van Ecuador is de zeescheepvaart van groot belang; 95% van de export verlaat via de havens het land. De belangrijkste haven is die van Guayaquil; andere belangrijke havens zijn Puerto Bolívar en Esmeraldas/El Balao (olie) en Manta (visserij). De koopvaardijvloot bestaat uit ca. 160 zeeschepen, waaronder 22 tankers.

Internationale vliegvelden zijn de luchthaven Mariscal Sucre bij Quito en het Simón Bolívar-vliegveld bij Guayaquil; verder zijn er meer dan honderd kleinere vliegvelden en landingsstrips die vooral belangrijk zijn voor het transport van mensen en goederen in de Oriente. Compañía Ecuatoriana de Aviación (CEA) is de nationale luchtvaartmaatschappij.

Vakantie en bezienswaardigheden

Ongerept regenwoud in Ecuador

Photo:Hubertl Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 Unported no changes made

Een belangrijke economische activiteit is het toerisme. De landschappen van de Andes, de indiaanse bevolking, de stranden, het regenwoud en de Galápagoseilanden zijn belangrijke toeristische attracties. De gemiddelde groei van het aantal toeristen ligt op dit moment op ca. 10% per jaar. In 1995 werd besloten om het aantal bezoekers per jaar te stellen op maximaal 75.000. Op dit moment worden de eilanden door 50.000 à 60.000 toeristen per jaar bezocht, waarvan driekwart uit het buitenland en één kwart uit Ecuador zelf.

In 2004 werd Ecuador door ca. 7000 Nederlanders bezocht.

Quito, Ecuador

Photo:Michael Shade in het publieke domein

Quito is de hoofdstad van Ecuador. Het was de eerste stad die benoemd werd tot UNESCO Werelderfgoed in 1978. Mensen kunnen de hartslag van Eucador voelen bij hun bezoek aan Quito. De oude belangrijke stad bezit veel historische artefacten. heeft een grorte collectie over de kunst, geschiedenis en cultuur van Ecuador. Hoog over het oude Quito staat de kolossale 45m-hoge Maagd van Quito op de Panecillo heuvel. De maagd is afgebeeld met een slang aan haar voeten. Ze is zowel de patroonheilige als het embleem van de stad. Geniet van het uitzicht over de stad vanaf de boulevard of klim naar de top van het uitkijkplatform. In het perfect bewaarde koloniale centrum van Quito staan marktkramen met de hand- geweven Panama hoeden langs steile, smalle straatjes. Bewonder de prachtige details van deze hoeden, het perfecte souvenir van je vakantie in Quito. De beste Panama hoeden vind je bij Homero Ortega & Hijos in de Nieuwe Stad of kies voor fair-trade houten schalen en geweven matten bij de Sinchi Sacha Stichting in de Oude Stad. De wijk La Mariscal is de beste plaats voor oude ambachten. Je vindt er tapijten van Lamawol en sieraden en etnische kunst. Lees meer op de Quito pagina van Landenweb.

Galapagoseilanden, Ecuador

Photo:Bhasker Thodla Creative Commons Attribution 3.0 Unported no changes made

Veel reisbureaus organiseren reizen naar de Galapagos eilanden. De Galapagos eilanden zijn wereldberoemd om zijn wilde dieren (pinguïns, vele mooie vogels, reptielen, schildpadden, zeeleeuwen, dolfijnen etc.). Darwin was al gefascineerd door de dieren op de Galapagos eilanden en deed hier onderzoek. Een reis naar de Galapagos is niet goedkoop, reken op ongeveer 1000 dollar voor een vierdaagse trip.

Klik op de menuknop bovenaan het scherm voor meer informatie

ECUADOR LINKS

Advertenties
• Fox verre reizen van ANWB
• Djoser Rondreis Ecuador
• Ecuador Vliegtickets.nl
• Rondreizen Ecuador
• Vakantie Ecuador
• Hotels Ecuador
• Rondreis Ecuador
• Quito Vliegtickets Tix.nl
• Autoverhuur Sunny Cars Ecuador

Nuttige links

Dieren in Ecuador (N)
Ecuador Reisstart (N+E)
Ecuador Startkabel
Reisfoto's Ecuador
Reisinformatie Ecuador (N)
Reizendoejezo - Ecuador (N)
Rondreis door Ecuador (N)
Rondreis Ecuador (N)
Startpagina Ecuador (N)
Telefoongids Ecuador
Vakantiebestemming.info Ecuador (N)

Bronnen

Ecuador

Cambium

Luft, A. / Reishandboek Ecuador en de Galápagoseilanden

Elmar,

Rachowiecki, R. / Ecuador & the Galápagos islands

Lonely Planet

Renterghem, O. van / Ecuador : mensen, politiek, economie, cultuur

Koninklijk Instituut voor de Tropen/Novib

Vries, W. de / Ecuador, Galápagos

Gottmer

CIA - World Factbook

BBC - Country Profiles

laatst bijgewerkt April 2021
Samensteller: Arie Verrijp / Geert Willems